டக்ளஸ் தேவானந்தா... சுட்ட அன்று சூளைமேடு!

நவம்பர் 1-ம் தேதி... தீபாவ​ளியன்று மதியம் நண்பர் ஒருவரைக் காண சூளைமேடு போயிருந்தோம். நண்பரிடம் பேசிக்கொண்டு இருக்கும் சமயம்... திடீரென்று சற்றுத் தொலைவில் இருந்து வெடிச் சத்தம் கேட்டது! பட்டாசு சத்தம் மாதிரி தோன்றவில்லை... பின்? துப்பாக்கிச் சத்தமா? உடனே -

சத்தம் வந்த திசை நோக்கி நண்பருடன் ஓடினோம். எதிரே எக்கச்சக்க ஆண்களும், பெண்களும், குழந்தைகளும் தலைதெறிக்க ஓடிவந்து கொண்டிருந்தனர். சிலரை நிறுத்தி விவரம் கேட்க முயன்றோம். நம்மைப் பிடித்துத் தள்ளிவிட்டு ஓடுவதிலேயே குறியாக இருந்தார்கள்...

பார்வையை ஓட்டினோம்... நம் வயிற்றை லேசாகக் கலக்கியது. காரணம் - நமக்கு சுமார் 100 மீட்டர் தூரத்தில் இரண்டு பேர் இயந்திரத் துப்பாக்கியால் சுட்டபடி, வெறித்தனமாகக் கூச்சலிட்டபடி ஓடிவந்து கொண்டிருந்தனர்... பளிச் என்று பயம் நம்மைச் சூழ்ந்துகொண்டது.

அதற்குள், ''ஏய்... அரசைச் சுட்டுட்​டாங்கடா...'' என்றும், அதைத் தொடர்ந்து, ''அந்தப் பசங்களை கல்லை எடுத்து எறிஞ்சு கொல்லுங்கடா...'' என்றும் குரல்கள்! ஒரு கும்பலைப் பின்தொடர்ந்து சென்றோம். அங்கே -மார்பின் வலது பக்கம் குண்டு பாய்ந்து, அதில் இருந்து ரத்தம் குபுகுபுவென வெளியேறிக்கொண்டு இருந்த நிலையில் ஒருவர் கீழே கிடந்தார்.

இடது தோளில் இருந்து சதை சற்றுப் பிய்ந்து தொங்க, 'ஓ’ வென அலறித் துடித்தபடி இன்னொருவர்...

குண்டு பாய்ந்து கீழே புரண்டு புரண்டு கதறியபடி மற்றொருவர்...

தரை எல்லாம் ரத்தம்! கும்பலின் கோபம் மிக அதிகமானது...

''அந்தக் கத்தியை குட்றா...''

''என்கிட்ட அருவாமணைதான் இருக்கு...'', ''பெட்ரோல் வாங்கியாந்து அவனுகளை வீட்டோட எரிச்சிடலாம்...'' - இப்படி ஆவேசமாக பல்வேறு கருத்துகள்(?) பரிமாறிக்​கொள்ளப்பட்டன.

நம் நண்பரிடம், ''பக்கத்துலே ஏதாச்சும் ஆட்டோ கொண்டாங்க... அப்படியே பக்கத்து ஸ்டேஷனுக்கும் தகவல் சொல்லிட்டு வாங்க...'' என்றோம். நண்பர் சென்றார். அருகில் நின்ற ஒருவரின் லுங்கியைப் பிடுங்கி, மார்பில் குண்டு பாய்ந்தவரின் காயத்தின் மேல் நாம் இறுகக் கட்டினோம். நம் கைக்குட்டையை எடுத்து, கையில் காயம் பட்ட மற்றொரு நபருக்கு 'பாண்டேஜாக்கினோம்’.

இதற்குள் நிறையக் கூட்டம் சேர்ந்தது. அதில் ஒரு சாரார். ''அவர்களை ஒரு கை பார்ப்போம்...'' என்று கூவியபடி 'அந்தக் கொலையாளிகளின்’ வீட்டை நோக்கி ஓடினர். பலரின் கைகளில் அரிவாள், அரிவாள்மணை, மண்ணெண்ணெய் டின் இத்யாதிகள்...

இதற்குள் நண்பர் ஒரு ஆட்டோவுடன் வர, அடிபட்ட மூவர் மற்றும் துணைக்கு இரண்டு பேர் ஆகியோரை வண்டியில் (திணித்து) ஏற்றி அனுப்பினோம்.

பின்னர், மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாகப் போய்க்​கொண்டு இருந்த 'வீட்டை’ நோக்கி நாமும் ஓடினோம்.

அந்தக் 'கொலையாளி​கள்’ சுமார் 7 பேர், வீட்டின் மொட்டை மாடியில் நின்று சரமாரியாக சுட்டுக்கொண்டு இருக்க...

கும்பல், குண்டு படாதவாறு மறைந்து நின்று கற்களை, மண்ணெண்ணெய் டின்னை கிழித்து தீக்குச்சிகளை எறிய... இரண்டு போலீஸ் வேன்கள் படுவேகமாக வந்து நின்றன.

நாமும் பின்வாங்கி ஒரு கடைக்குள் சென்று கன்ட்ரோல் ரூம் மற்றும் கமிஷனர், ஐ.ஜி. இல்லங்களுக்கு போன் மூலம் தொடர்புகொண்டோம்.

திரும்பி வந்து பார்த்தபோது ஐ.ஜி-யான ஸ்ரீபால் வந்திருந்தார். போலீஸாரை கண்டதும் கும்பல், ''அவங்க எல்லாத்தையும் சுட்டுத் தள்ளுங்க...'' என்றபடி கோபத்துடன் கத்தியது.

பதிலுக்கு ஸ்ரீபால், ''முதல்லே நீங்கள்லாம் அமைதியா இந்தப் பக்கம் வாங்க... ப்ளீஸ்...'' என்றார் குரலை உயர்த்தி. கும்பல் அவர் வார்த்தைக்குக் கட்டுப்பட்டு நகர்ந்தது. பிறகு ஸ்ரீபால் ஒரு இன்ஸ்பெக்டரை (மோகன்சிங்) அருகே அழைத்து ஏதோ பேசியபடி அந்த வீட்டை நெருங்கினார். மாடி இளைஞர்கள் சுடுவதை நிறுத்திக்கொண்டனர்.

தொடர்ந்து மொட்டை மாடியில் நின்று கொண்டிருந்தவர்களை நோக்கி, ''நான் ஐ.ஜி... ஸ்ரீபால்!'' என்றார். மாடியில் இருந்து, ''நாங்கள் அறிவோம்...'' என்று பதில் வந்தது!

''நான் சொல்றதைக் கேளுங்க... ஆயுதங்களைப் போட்டுட்டுக் கீழே இறங்கி வாங்க...'' என்றார் ஸ்ரீபால்.

கொலையாளிகள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்​கொண்டனர். தொடர்ந்து ஆயுதங்களுடன் கைகளை மேலே தூக்கியபடி இறங்கினர். பார்த்துக்கொண்டு இருந்த நமக்கு 'திக், திக்...’ அச்சமயம் - வெகுவேகமாக வந்த காரில் இருந்து இறங்கிய கமிஷனர் தேவாரம், நேராக ஸ்ரீபால் அருகே போய் நின்றார். பிறகு அவசரமாகப் போய் ஆயுதங்களைப் பறிமுதல் செய்தார். தொடர்ந்து, ''நீங்கள் கைது செய்யப்படுகிறீர்கள்...'' என்று தேவாரம் சொன்னார்.

'போராளிகள்’ தலையசைத்துக் (சம்மதம்?) கொண்டனர்.

துப்பாக்கிக்காரர்கள் வேனில் ஏற்றப்பட்​டனர்.

ஐ.ஜி-யுடன் ஒட்டிக்கொண்ட நாம், அந்த வீட்டுக்குள் சென்றோம். உள்ளே ஏராளமான ரிவால்​வர்கள், பிஸ்டல்கள், கையெறி குண்டுகள் சகட்டுமேனிக்குக் கிடந்தன. சீட்டு விளையாடிக்கொண்டு இருந்ததற்கான அடையாள​மாகச் சீட்டுகள், ரூபாய் நோட்டுக்கள்...

கிடைத்த தகவல்கள்: கடந்த ஒரு வருடமாகவே இந்த வீட்டில் வசித்து வருகின்றனர் ஈழப் போராளிகளில் ஒரு பிரிவினரான ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்-பை (ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணி) சேர்ந்த சிலர்.

அந்தத் தெரு இளைஞர்கள் நம்மிடம், ''தினசரி குடித்துவிட்டு தெருவில் போகும் பெண்களைக் கிண்டலடிப்பது. அருகில் உள்ள கடைகளுக்குச் சென்று 'பழம் குடுப்பா...’ என்று கேட்டு வாங்கி விட்டு, 'ஈழம் கிடைச்சதும் காசு தர்றோம்...’ என்று மிரட்டிவிட்டுச் செல்வதும்... வாடிக்கை நிகழ்ச்சி கள்!'' என்றனர்.

உச்சகட்டமாக துப்பாக்கியால் சுட்டது தீபாவளி​அன்று நடந்துவிட்டது.

வழக்கம்போல், ரோட்டை மறித்தவாறு நடந்து வந்துகொண்டு இருந்தார்கள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எஃப்-பைச் சேர்ந்த நால்வர். எதிரே அரிஜனக் காலனியைச் சேர்ந்த ஓர் இளைஞர் வர, நால்வரில் ஒருவர் இளைஞரிடம் வம்பு செய்தார். இளைஞர், 'உங்களை உள்ளே விட்டதே தப்புடா...'' என்றிருக்கிறார். அவ்வளவுதான், இளைஞரை அடித்து துவம்சம் செய்துவிட்டனர் நால்வர். கூட்டம் ஆட்சேபித்து இருக்கிறது.

நால்வரில் ஒருவர் ஓடிப்போய் தன்(?) வீட்டுக்குள் நுழைந்து சகாக்கள் இருவருடனும் கையில் இயந்திரத் துப்பாக்கிகளுடன் வந்து சுட ஆரம்பிக்க...

மார்பில் குண்டு பாய்ந்து இறந்தே போய்விட்ட திருநாவுக்கரசு, கையில் குண்டு பாய்ந்து துடித்த குருமூர்த்தி, தோள்பக்கம் பாதிக்கப்பட்ட ரவி... - இந்த சூழ்நிலையில்தான் நம் பிரவேசம்!

- அபராஜித்

இந்த வழக்கின் இன்றைய நிலவரம் இதுதான்!

துப்பாக்கியால் திருநாவுக்கரசுவைச் சுட்டதாகப் பதிவான வழக்கின் முக்கியக் குற்றவாளியான டக்ளஸ் தேவானந்தா, இன்று இலங்கை அரசாங்கத்தின் அமைச்சர்களில் ஒருவர். இந்த துப்பாக்கிசூட்டுடன் ஒரு சிறுவனைக் கடத்தி பணம் பறிக்க முயற்சித்தது ஆகிய குற்றச்சாட்டுகளின் அடிப்படையில் 1994-ம் ஆண்டு முதல் இவர் தமிழ்நாட்டின் தேடப்படும் குற்றவாளியாக நீதிமன்றத்தில் அறிவிக்கப்பட்டவர். அவர் அந்நாட்டின் அதிபர் மகிந்த ராஜபக்ஷேவுடன் டெல்லிக்கு வந்து நம்நாட்டு ஜனாதிபதி அளித்த விருந்தில் கலந்து கொண்டார். ''தேடப்படும் குற்றவாளியான அவரை ஏன் கைது செய்யவில்லை?'' என்று சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் வழக்கறிஞர் புகழேந்தி வழக்கு தொடுத்தார். ''இந்தியாவுக்கு அரசு சுற்றுப்பயணமாக வந்ததால் டக்ளஸ் தேவானந்தாவை கைது செய்ய முடியாது. அவர் மந்திரியாக இருப்பதால் தூதரக ரீதியான சட்டப்பாதுகாப்பு அவருக்கு உள்ளது. அதை மீறி அவரைக் கைது செய்ய முடியாது!'' என்று மத்திய வெளிவிவகாரத் துறையின் சார்புச் செயலாளர் சுஹல் மாதா பிரபுல்ல சந்திர சர்மா சொல்லி இருக்கிறார். வழக்கின் விசாரணை ஒரு மாதத்துக்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டுள்ளது.

நன்றி : ஜூனியர் விகடன், 28-09-2011

இலங்கையின் சித்திரவதைச் சட்டங்கள் - இந்திக ஹேவாவிதாரண

சித்திரவதையென்பது, மனித வர்க்கத்தினால் தனது சக மனிதர்களுக்கு இழைக்கப்படும் மிகவும் கீழ்த்தரமான செயல்களிலொன்று என ஐக்கிய நாடுகள் சபை அறிவித்திருக்கிறது. இலங்கை கூட அதனை ஏற்றுக் கொண்டு '1994ம் ஆண்டின் 22ம் இலக்கச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்தியது. அச் சட்டத்தின் மூலம் குரூர, மனிதாபிமானமற்ற மற்றும் அவமரியாதையான சித்திரவதைகளுக்கு எதிராக நடந்துகொள்ள வேண்டுமெனச் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

இவ்வாறு நடந்துகொள்வதற்காக காவல்துறையினருக்கு பூரண அனுமதி வழங்கப்பட்டுள்ளதோடு, நாட்டின் சாதாரண பொதுமக்கள் எந்தவிதமான சித்திரவதைகளுமற்று வாழ்வதற்கான உரிமையை உறுதிப்படுத்தப்படுவதே இதன் மூலம் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. எனினும் இச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதன் பிறகு, சித்திரவதையைத் தடுப்பதற்காக சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய காவல்துறையினராலேயே அதிகளவில் மக்கள் சித்திரவதைகளுக்கும், குரூரமான நடவடிக்கைகளுக்கும் ஆளாகியுள்ளனர்.

சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு கடந்த 17 வருட காலத்துக்குள் நாட்டின் மிகப் பரந்தளவிலான மக்கள் தொகையினர் மீது காவல்துறையினரால் பல்வேறு விதமான சித்திரவதைகளும், குரூர நடவடிக்கைகளும் பிரயோகிக்கப்பட்டுள்ளன. தகவல்களைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக எனக் கூறி நடத்தப்படும் இச் சித்திரவதைகளினதும் குரூர நடவடிக்கைகளினதும் காரணத்தால் பொதுமக்கள் இறந்துபோன, ஊனமான நிலைக்கு ஆளாகிய மற்றும் நிகழ்ந்த அவமானத்தின் காரணமாகத் தற்கொலை செய்துகொண்ட சம்பவங்கள் அனேகம்.

இங்கு சட்டம் நடைமுறைக்கு வந்த பிறகு மிகவும் வருந்தத்தக்கதாக 2002 ஆம் ஆண்டில் ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது. அது, ஹினிதும எனும் பிரதேசத்தில் 10, 12 வயதுகளையுடைய பாடசாலை மாணவர்கள் இருவரை, திருட்டொன்றை நடத்தியதாகக் குறிப்பிட்டு காவல்துறையினரால் கைதுசெய்யப்பட்டதாகும். தகவல்களைப் பெற்றுக் கொள்வதற்காக எனக் கூறி, சம்பந்தப்பட்ட மாணவர்கள் இருவருக்கும் முழங்காலில் இருக்கப் பணித்தல், காதுகளிரண்டையும் பிடித்துக் கொண்டு உயரப் பாய்தல், கால்களைக் கம்புகளால் தாக்குதல், நகங்களுக்குள் பல்வேறு விதமான பொருட்களை உட்செலுத்துதல், அந்தரங்க உறுப்புக்களை இழுப்பறையொன்றுக்குள் தள்ளிப் பூட்டுதல் போன்ற குரூரமான சித்திரவதைகள் காவல்நிலையத்துக்குள் வைத்து இச் சிறுவர்கள் மீது பிரயோகிக்கப்பட்டுள்ளன.

அன்றிலிருந்து காவல்துறையினரால் பிரயோகிக்கப்பட்ட பல்வேறு விதமான சித்திரவதைகளும் மிக வருந்தத்தக்கதான சம்பவங்களாக மக்கள் மத்தியில் சென்றடைந்தபோதும், பாரிய அளவிலான சித்திரவதைகளும் குரூரமான நடவடிக்கைகளும் சம்பந்தமான நிலைப்பாடு இன்னும் இரகசியமான முறையிலேயே இருக்கிறது.

அண்மையில் மிகப் பெரியளவில் பிரசித்தமான சம்பவமாக அங்குலானை காவல்துறையினரால் இளைஞர்கள் இருவர் பல்வேறு விதமான சித்திரவதைகளுக்கு ஆளாக்கப்பட்டதன் பிற்பாடு சுட்டுக் கொல்லப்பட்டதைக் குறிப்பிடலாம். அப் பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த பெண்ணொருவரைக் கிண்டல் செய்ததே, 2009 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 12ம் திகதி நடைபெற்ற இச் சம்பவத்தின் பின்னணியாக அமைந்திருந்தது. கிடைக்கப் பெற்ற முறைப்பாட்டுக்கிணங்கி சட்டத்தைக் கையிலெடுத்த காவல்துறையினர், இளைஞர்கள் இருவரையும் பல்வேறு சித்திரவதைகளுக்கும் ஆளாக்கிய பின்னர் சுட்டுக் கொன்றிருந்தனர்.

2009 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம் 04ம் திகதி உயர் தொழில்நுட்பக் கல்லூரியில் கல்வி கற்று வந்த நிபுன ராமநாயக்க எனும் மாணவனைத் தாக்கியதற்கு எதிராக இன்னும் ஒழுங்கான முறையில் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்படவில்லை. உயர் காவல்துறை அதிகாரியொருவரின் மகனுடன் ஏற்பட்ட சிறு தர்க்கத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு காவல்துறை அதிகாரிகள் சிலரால் கடத்திச் செல்லப்பட்ட இம் மாணவன் மிகவும் மோசமான முறையில் தாக்கப்பட்டுள்ளார். பிறகு இம் மாணவன் தாக்கப்பட்டது சம்பந்தமாக மாணவனின் தாயாரினால் கொழும்பு குற்றத்தடுப்புப் பிரிவுக்கு முறைப்பாடொன்று முன்வைக்கப்பட்டது. காவல்துறை அதிகாரிகளுக்கு எதிராக முன்வைக்கப்பட்ட இம் முறைப்பாட்டைப் பதிவு செய்த குறிப்புப் புத்தகம் கூட தற்பொழுது காணாமல் போகச் செய்யப்பட்டுள்ளது. இது நம் நாட்டுக் காவல்துறையினர், மாணவனொருவனை மிக மோசமான முறையில் தாக்கி, பிரசித்தமான இரண்டாவது சம்பவமாகும்.

இதற்கு மேலதிகமாக கல்கிஸ்ஸ பிரதேசத்தில், இரயிலொன்றுக்கு கல்லெறிந்ததாகக் குறிப்பிட்டு மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட இளைஞனொருவரை கடற்கரையில் வைத்துத் தாக்கி, அவரைக் கடலில் மூழ்கி இறக்கும்படி செய்ததுவும், தெமட்டகொட பிரதேசத்தில் ஹோட்டலொன்றில் கடமை புரிந்த இந்திய சமையல்காரரொருவரைக் கொல்லத் திட்டமிட்டதுவும் இந் நாட்டில் குரூர சித்திரவதைகளுக்கு எதிராக சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதற்காகக் கடமையில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் காவல்துறையினரே. கொட்டாவ பிரதேசத்து காவல்நிலையத்துக்குள் வைத்து இளைஞரொருவரைத் தாக்கி, கை விலங்குடனேயே இறப்பை எய்தச் செய்ததுவும், சிறையறைக்குள் அவர் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்துகொண்டதாகக் குறிப்பிட்டு சடலத்தை உறவினர்களிடம் கையளித்ததுவும் கொட்டாவ காவல்துறையினராலேயே நடைபெற்றது.

தலங்கம பிரதேசத்தில் ஒருவர் திருடனொருவனைப் பிடித்துக் கைவிட்டதால், அந் நபரைத் திருடனெனக் கூறிக் கைது செய்ததில் மனமுடைந்து, காவல்துறையினரின் சித்திரவதைகளைத் தாங்க முடியாததன் காரணத்தால்தான் இறந்துபோனார்.

இவ்வாறாக பொதுமக்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் குரூர சித்திரவதைகளுக்கு மேலதிகமாக பாதாள உலகோடு சம்பந்தப்பட்ட நபர்கள் சிக்கும்போது எந்தவொரு சட்டத்தையும் பின்பற்றாது அவர்களைச் சுட்டுக் கொல்வதுவும் இந்நாட்டில் அமைதியைக் காப்பதற்காக இருக்கும் காவல்துறையினரே. காவல்துறை மீது வெடிகுண்டெறிய முயற்சித்தல், துப்பாக்கியால் சுட முயற்சித்தல் மற்றும் தப்பிச் செல்ல முயற்சித்தல் ஆகிய காரணங்களைக் காட்டி இவ்வாறான நபர்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர்.

இவ்வாறு சட்டத்தைத் தமது கையிலெடுத்து செயலாற்றி வரும் காவல்துறையினருக்கு எதிராக இன்றும் கூட நீதி நிலைநாட்டப்படவில்லை. இதில் கடந்த ஆகஸ்ட் 24ம் திகதி புதன்கிழமையன்று கிரிந்திவலை காவல்நிலையத்தில் நடைபெற்றதை மிகவும் அண்மையில் இடம்பெற்ற சம்பவமாகக் குறிப்பிடலாம்.

ரதாவான பிரதேசத்தில் இடம்பெற்ற சிறிய சம்பவமொன்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு 38 வயதேயான சமிந்த சனத்குமார எனப்படும் நபர் கைதுசெய்யப்பட்டுள்ளார். எந்தவொரு சுகவீனமுமற்ற நிலையிலிருந்த இந் நபர் காவல்நிலையத்துக்குள் வைத்து மிகவும் மோசமான முறையில் தாக்கப்பட்டுள்ளார். இதனால் கடும் சுகவீனமுற்ற இந் நபர் காவல்துறையினரால் ரதாவான ஆரம்ப வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார்.

பிறகு இந் நபரின் வீட்டுக்குச் சென்ற காவல்துறையினர் இந் நபர் சுகவீனமுற்ற காரணத்தால் வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளதாகவும், அதை வீட்டினராலேயே அனுமதிக்கப்பட்டதாகச் செய்து தரும்படியும் வீட்டினரிடம் கேட்டுள்ளனர். வீட்டினரால் அவ் வேண்டுகோள் மறுக்கப்பட்டுள்ளது. உடனே காவல்துறையினர், ரதாவான வைத்தியசாலைக்குச் சென்று வீட்டினராலேயே இந் நோயாளி அனுமதிக்கப்பட்டதாகக் குறிப்பிடும்படி வைத்தியசாலை அதிகாரிகளை வற்புறுத்தியுள்ளனர். எனினும் அதுவும் மறுக்கப்பட்டுள்ளது.

பிற்பாடு, சம்பந்தப்பட்ட நபர் மிகக் கடுமையாக உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டதால், அங்கிருந்து வத்துபிடிவல ஆரம்ப வைத்தியசாலையில் அனுமதிக்கப்பட்ட பிறகு கொழும்பு தேசிய வைத்தியசாலைக்கு அனுப்பி அங்கு அவசர சிகிச்சைப் பிரிவில் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளார். இன்னும் கதைக்க முடியாத நிலையில் மிக மோசமான உடல்நிலையோடு இருக்கும் இந் நபரின் முடிவு என்னவாகும் என்பதை எம்மால் கூற இயலாது. இலங்கை காவல்துறையானது, சித்திரவதைக்கு எதிராக நடந்துகொள்வது இவ்வாறுதானா?

தமிழில் - எம்.ரிஷான் ஷெரீப்

நன்றி: உயிரோசை இணையம்

இலங்கைப் போர்க் குற்ற அறிக்கை : அப்பாவிகளின் ரத்தத்தில் ஒளிந்திருக்கும் கொடூரம்

இலங்கைக்குள் பல ஆண்டுகளாகவே உள்நாட்டு யுத்தம் நடந்துவருகிறது. ஆனால் நான்காவது ஈழப் போரின் கடைசிக் கட்டத்தில், நடந்த கொடூரமான போர்க்குற்றங்கள் குறித்து, சர்வதேசச் சமூகத்தின் ஒரு பகுதியினர் கவலையடைந்திருக்கின்றனர். இது குறித்து விசாரிக்க, ஐ.நா. சபையின் செயலாளர் நாயகம், நிபுணர் குழு ஒன்றை அமைத்தார். இந்தக் குழு ஒரு விசாரணைக் குழு அல்ல; ஆலோசனைக் குழு மட்டுமே என்றாலும் இந்தக் குழு அமைக்கப்பட்டது இலங்கையிலும் பல்வேறு நாடுகளிலும் பெரும் விவாதத்தைக் கிளப்பியது. ஆனால் இந்தியாவில், குறிப்பாகத் தமிழ்நாட்டில் இந்த அறிக்கை ஆரோக்கியமான விவாதம் எதையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அம்மாதிரி ஒரு விவாதத்தை ஏற்படுத்துவதே இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம். மனித உரிமைகள் விவகாரத்தில் இந்தியா தனது நிலையை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டுமென்றும் இந்தக் கட்டுரை கோருகிறது. ஐக்கிய நாடுகள் சபையில் இந்த அறிக்கை குறித்து விவாதம் வரும்போது முன்பு செய்ததைப் போல இந்தமுறையும் இலங்கையை இந்தியா காப்பாற்றக் கூடாது.

இலங்கை சுதந்திரம் அடைந்ததிலிருந்து அங்கு நடக்கும் தாக்குதல்களையும் வன்முறைகளையும் கவனித்துப் பார்த்தால் ஒரு விஷயம் தெளிவாக விளங்கும். இலங்கையில் வன்முறைத் தாக்குதல்கள் தமிழர் பகுதிகளில் மட்டும் நடக்கவில்லை. 1988-90 காலகட்டத்தை இலங்கையில் பெரும் அடக்குமுறை இருந்த காலகட்டமாகக் கருதப்படுகிறது. தென்னிலங்கையில் பாயும் இரண்டு பெரிய அழகிய நதிகளான கெலநிய கங்காவும் மஹாவெலி கங்கையிலும் இறந்த உடல்கள் மிதந்தன. தண்ணீர் ரத்தமாக ஓடியது. இரண்டு இனக் குழுக்களுக்குள் நடந்துகொண்டிருந்த மோதல்கள், ஒரே இனத்திற்குள் நடக்க ஆரம்பித்தன. “இனக்குழுக்களுக்குள் யுத்தம் நடந்த காலம் போய், ஒரே இனத்திற்குள் மோதல் நடக்க ஆரம்பித்து. தமிழர்கள் தமிழர்களைக் கொன்றார்கள். சிங்களர்கள் சிங்களர்களைக் கொன்றார்கள். அரசு எல்லோரையும்விட அதிகமாகச் சிங்களர்களையும் தமிழர்களையும் கொலைசெய்தது” என்று குறிப்பிட்டார் மானிடவியல் அறிஞரான வேலன்டைன் டேனியல்.

இந்தியா இலங்கை இடையே அமைதி ஒப்பந்தம் கையெழுத்தாகி, இந்திய அமைதி காக்கும் படை இலங்கைக்குச் சென்றதும் ஜனதா விமுக்தி பெரமுண தனது இரண்டாம் கலகத்தைத் தொடங்கியது. சிங்களர்களிடமிருந்த வெறுப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ஜேவிபி, சிங்களத் தீவிரவாதத்தைக் கையிலெடுத்துக்கொண்டது. தென்னிலங்கை முழுவதும் வன்முறையில் ஈடுபட்டது. ஆனால் விரைவிலேயே இலங்கை ராணுவம் இந்தக் கலகத்தை இரும்புக்கரம் கொண்டு அடக்கியது. எந்த மனசாட்சியும் இல்லாமல் சிங்கள இளைஞர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இளம் சிங்கள அரசியல்வாதி ஒருவர் ஜெனீவாவுக்குச் சென்று தன் மக்களைக் காப்பாற்ற, மனிதநேய அடிப்படையில் ஐ. நா. குறுக்கிட வேண்டுமென்று கோரினார். அவருக்கு வசுதேவ நாயனக்கார, திஸநாயகம் என்னுமிரு தோழர்கள் உறுதுணையாக இருந்தனர். அந்த இளம் அரசியல்வாதி தற்போதைய இலங்கை அதிபர் மஹிந்த ராஜபக்சே. மனித மதிப்பீடுகளைக் காப்பாற்றுவது, இலங்கையில் நடக்கும் இனப்படுகொலையிலிருந்து மக்களை ஐ. நா. குறுக்கிட்டுக் காப்பாற்ற வேண்டுமென்ற அவரது முந்தைய நிலைப்பாடுகளை இப்போது நினைவுபடுத்துவதை மஹிந்த நிச்சயம் ரசிக்கமாட்டார்.

2009 மார்ச் மாதம் 23ஆம் தேதி ஐ. நா. வின் செயலாளர் நாயகம் இலங்கைக்கு விஜயம் செய்ததையடுத்தே ஐ. நா. ஆலோசனைக் குழு அமைக்கப்பட்டது. அந்த ஆலோசனைக் குழுவின் தலைவராக இந்தோனேஷியாவைச் சேர்ந்த மர்ஸுகே தருஸ்மன் நியமிக்கப்பட்டார். அமெரிக்காவைச் சேர்ந்த ஸ்டீவன் ராட்னர், தென்னாப்பிரிக்காவின் யாஸ்மின் சூகா ஆகியோர் உறுப்பினர்கள். இந்தக் குழு உண்மை அறியும் குழு அல்ல. நடைபெற்றதாகச் சொல்லப்படும் மனித உரிமைமீறல்களின் அளவு, தன்மை பற்றிக் கணக்கிடுவதே இதன் நோக்கம்.

ஐ. நா. வின் பல மனித உரிமை ஒப்பந்தங்களில் இலங்கை கையெழுத்திட்டிருக்கிறது. அதனால், மனித உரிமைமீறல்களுக்குப் பொறுப்பானவர்களைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்தும் கடமை அதற்கு இருக்கிறது. சுதந்திரம் பெற்றதிலிருந்தே மனித உரிமைமீறல்களுக்கெனப் பல்வேறு குழுக்களை அமைத்து, தவறு செய்தவர்கள்மீது இலங்கை அரசு நடவடிக்கை எடுத்து வந்திருக்கிறது. 1977இல் அமைக்கப்பட்ட சாம்ஸோனி குழு, 1991இல் அமைக்கப்பட்ட கக்கடிச்சோலை குழு, 2001இல் இன வன்முறை குறித்து விசாரிக்க அமைக்கப்பட்ட அதிபரின் உண்மை அறியும் குழு, 2006இல் அமைக்கப்பட்ட அதிபரின் விசாரணைக் குழு போன்றவை இவற்றில் சில. 2010ஆம் ஆண்டில், படிப்பினைகள் மற்றும் சமாதானக் குழு ஒன்றை இலங்கை அரசு நியமித்தது. இந்த விசாரணைக் குழுக்களுக்கு என்ன ஆனது? பல சமயங்களில் விசாரணைக் குழுக்கள் அறிக்கைகள் எதையும் தாக்கல் செய்யவேயில்லை. அப்படியே இக்குழுக்கள் அறிக்கைகளைத் தாக்கல் செய்தாலும் அவற்றின் மீது அரசு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல், அவற்றை ஓரம்கட்டியது. இந்த அறிக்கைகளில் ஒருபோதும் அரசு நிர்வாகம்மீதோ அதிகாரிகள்மீதோ எந்தக் குற்றச்சாட்டும் இருக்காது. அரசு தற்போது நியமித்திருக்கும் படிப்பினைகள் குழுவுக்கும் இதே கதிதான் நேரும் என இலங்கை விவகாரத்தைக் கவனித்துவரும் நிபுணர்கள் கருதுகின்றனர்.

கடந்த ஏப்ரல் 12ஆம் தேதியன்று ஐ. நா. ஆலோசனைக் குழு தனது அறிக்கையைத் தாக்கல் செய்தது. அந்த அறிக்கை அதிகாரபூர்வமாகப் பதிப்பிக்கப்படுவதற்கு முன்பாகவே, இலங்கை ஊடகங்களில் இதன் சில பகுதிகள் வெளியாயின. இதையடுத்து இலங்கையில் ஐ. நா. வுக்கு எதிராகப் பெரும் போராட்டங்கள் நடைபெற்றன. இலங்கை நாடாளுமன்றத்தில் பேசிய இலங்கையின் வெளியுறவுத் துறை அமைச்சர் ஜி.எல். பெரிஸ், இந்த விவகாரத்தில் இலங்கை அரசின் பார்வையைக் கோடிட்டுக் காட்டினார். இது ஐ. நா. வின் அறிக்கை அல்ல என்று குறிப்பிட்ட பெரிஸ், ஐ.நா.வின் செயலாளர் நாயகத்தின் தனிப்பட்ட முயற்சியால் அமைக்கப்பட்ட குழுதான் என்று குறிப்பிட்டார். அது உண்மை அறியும் குழுவோ அதற்கென ஆய்வுசெய்யும் அதிகாரமோ இல்லை எனப் பெரிஸ் குறிப்பிட்டார். ஐக்கிய நாடுகள் சபையுடன் அதற்கு முறையான எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்றும் குறிப்பிட்டார். இலங்கை அரசு தமிழர்களுடன் நல்லுறவை உருவாக்க முயற்சித்துவரும் நிலையில், வெளிவந்திருக்கும் ஆலோசனைக் குழுவின் அறிக்கை சிங்கள, தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு இடையிலான பிரிவைக் கூர்மைப்படுத்துவதாகக் குறிப்பிட்டார் பெரிஸ்.

குழுவின் முக்கியக் கண்டுபிடிப்புகள்

தருஸ்மன் அறிக்கையைப் பொறுத்தவரை, இலங்கை அரசு, தமிழீழ விடுதலைப்புலிகள் ஆகிய இருவர்மீதும் கடும் விமர்சனங்களை முன்வைக்கிறது. அறிக்கையின் கடைசிப் பகுதியில் இருதரப்பும் செய்த மனித உரிமைமீறல்களைப் பட்டியலிடுகிறது. போரின் கடைசிக் கட்டத்தில் பொதுமக்களை மனிதக் கேடயங்களாகப் பயன்படுத்தியது, புலிகளின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதிகளிலிருந்து தப்பிச்செல்ல முயன்றவர்களைச் சுட்டுக்கொன்றது, குழந்தைகளை வலுக்கட்டாயமாகப் படையில் சேர்த்தது, பொதுமக்கள் வசிக்கும் பகுதிக்கு அருகிலேயே ராணுவத் தளவாடங்களைப் பயன்படுத்தியது, கட்டாயப்படுத்தி வேலை வாங்கியது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் புலிகளின் மீது சுமத்தப்பட்டன. ஆனால், புலிகள் இயக்கம் முற்றிலும் அழிக்கப்பட்டு, பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டுவிட்ட நிலையில், இலங்கை அரசின் அத்துமீறல்கள் மீதே அனைவரது கவனமும் திரும்பும். தவிர, இலங்கை அரசு இதை எதிர்த்துவருவதோடு, அடக்கு முறையையும் தொடர்ந்துவருகிறது.

தருஸ்மன் அறிக்கையில் இலங்கை அரசு பின்வரும் அத்துமீறல்களில் ஈடுபட்டதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டுள்ளது. பரவலான குண்டுவீச்சின் மூலம் பொதுமக்களைக் கொலை செய்தது. மருத்துவமனைகளின் மீதும் மற்ற உதவியளிக்கும் கட்டடங்களின் மீதும் தாக்குதல் நடத்தியது. மனிதாபிமான உதவிகளை மறுத்தது, பாதிக்கப்பட்டவர்கள், போரில் தப்பியவர்கள் குறிப்பாக, இடம் பெயர்ந்தோர், புலிகளெனச் சந்தேகிக்கப்படுவோரின் மனித உரிமைகளை மீறியது, போருக்கு வெளியே உள்ள பகுதிகளிலும் ஊடகங்கள், அரசியல் எதிரிகளிடம் அத்துமீறலில் ஈடுபட்டது போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் இலங்கை அரசின் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ளன. சர்வதேசச் சமூகத்திடம் இலங்கை அரசு என்ன சொல்லி வந்ததோ அதற்கு முற்றிலும் நேர் மாறாகத்தான் போரின் கடைசிக் கட்டத்தில் நடந்துகொண்டது என தருஸ்மன் அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. பொதுமக்கள் யாரும் கொல்லப்படாமல், மனிதநேயரீதியில் உதவி நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கிறோம் என்றுதான் இலங்கை அரசு கூறிவந்தது.

ஐ. நா. அதிகாரிகளையும் சர்வ தேசத் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்களையும் போர் நடக்கும் இடத்திலிருந்து அப்புறப்படுத்தி விட்டதால், கிளிநொச்சி பகுதியில் என்ன நடந்தது என்பதைக் கணிக்க முடியவில்லை என ஆலோசனைக் குழு அறிக்கை சுட்டிக்காட்டுகிறது. போர் நடந்த பகுதியில் பணியாற்றிய டாக்டர் சத்தியமூர்த்தி, டாக்டர் வரதராஜா என்னும் இரு மருத்துவர்கள் விடுத்த அறிக்கையை இந்த அறிக்கை மேற்கோள் காட்டுகிறது. “அடிப்படை உள்கட்டமைப்பு வசதிகளும் தேவையான மருந்துகளும் இருந்திருந்தால் மருத்துவமனையில் நேர்ந்த பெரும்பாலான மரணங்களைத் தவிர்த்திருக்கலாம். ஆன்டிபயோடிக் மருந்துகள் எங்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை. சாதாரணமாகக் கிடைக்கக் கூடிய குளுகோஸ் திரவம் ஒரு பாட்டில்கூட வழங்கப்படவில்லை. உயிரைக் காப்பாற்றக் கூடிய அவசர அறுவை சிகிச்சைகளை மேற்கொள்ள முடியாத நிராதரவான நிலைக்கு நாங்கள் தள்ளப்பட்டோம்”.

இந்த யுத்தத்தின் இறுதிக்கட்டத்தில் எத்தனை பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டனர் என்பதைத் துல்லியமாகக் கண்டறிய முடியாது என்றாலும் ஐ. நா. வின் உள்நாட்டுக் குழுக்கள் அளித்த அறிக்கைகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு அம்சங்களை வைத்துப் பார்த்தால், “சுமார் 40 ஆயிரம் பொதுமக்கள்வரை கொல்லப்பட்டிருக்கலாம்”. இதைவிட மோசம், “புலிகள் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள், இலங்கை ராணுவத்தால் பிடித்துச்செல்லப்பட்டவுடன், சுட்டுக்கொல்லப்பட்டதுதான்” புலிகள் அமைப்பைச் சேர்ந்தவர்கள் பின்னால் கைகள் கட்டப்பட்டு, இலங்கை ராணுவத்தால் கூட்டம் கூட்டமாகச் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட காட்சிகளைப் பிரிட்டனின் சேனல் 4 நியூஸ் ஒளிபரப்பியது. தமிழ்ப் பெண்களின் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட “பாலியல் பலாத்காரமும் பாலியல் வன்முறையும் மிக அரிதாகவே பதிவாயின” என்று அந்த அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

இலங்கையில் நெருக்கடி நிலை ஒவ்வொரு மாதமும் நீடித்துக்கொண்டே செல்லப்படுவது, தற்போதும் நடைமுறையில் இருக்கும் பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டம், யுத்தம் நடந்த பகுதிகளை முழுமையாக ராணுவமயப்படுத்துவது, ஊடகங்கள் தொடர்ந்து ஒடுக்கப்படுவது போன்றவற்றால் போர்க் குற்றச் செயல்களுக்குக் காரணமானவர்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுத் தண்டிக்கப்படுவதற்குத் தடை ஏற்பட்டுள்ளதாக இந்த அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. 2010 மே மாதம் அதிபரால் நியமிக்கப்பட்ட (கற்ற பாடங்கள் மற்றும் மறுவாழ்வுக்கான கமிஷன்) Lessons Learnt and Reconciliation Commission (LLRC) ‘சுதந்திரமும் பாரபட்சமற்ற தன்மையும் இல்லாத காரணத்தால்’ எதையும் சாதித்துவிட முடியாது. மேற்கோள் காட்ட வேண்டுமென்றால், “சுதந்திரம் மற்றும் பாரபட்சமற்ற தன்மைக்கான சர்வதேசக் கோட்பாடுகளை எல். எல். ஆர். சி. கடைபிடிக்கத் தவறியதோடு, அதன் உறுப்பினர் நியமனங்களால் சமரசத்துக்குள்ளாக்கப்பட்டு, அதன் உறுப்பினர்களுக்கிடையில் தீவிரமான அக்கறைகள் சார்ந்த வேறுபாடுகளையும் கொண்டுள்ளது.”

முன்னாலிருக்கும் வழி

இந்த அறிக்கை, பொறுப்புடைமைக்கு இலங்கை அரசின் அணுகுமுறையானது “உண்மைக்கும் நீதிக்கும் அழுத்தம் கொடுக்கும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உரிய நிவாரணம் வழங்கும் அடிப்படையான சர்வதேச மதிப்பீடுகளுக்குப் பொருந்தவில்லையென்று” என்பதைத் தீவிரமாக வலியுறுத்துகிறது. அதனால் ஒரு சுதந்திரமான சர்வதேச அணுகுமுறை அவசியம் என்கிறது அறிக்கை. இப்போது முடிவு, ஐ. நா. செயலரின் நீதிமன்றத்தில் இருக்கிறது. ஐ. நா. செயலர் பான் கீ முன் என்ன செய்வார் என்பதையும் அவருக்கு எவ்வளவு தூரம் அதிகாரம் வாய்ந்த சர்வதேச மையங்களின் ஆதரவு கிடைக்கும் என்பதையும் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

கடந்தமுறை ஐ. நா. வில் இலங்கையில் நடந்த மனித உரிமைமீறல்கள் பற்றி விவாதிக்கப்பட்டபோது இலங்கை, சீனா, ரஷ்யா மற்றும் இந்தியாவின் ஆதரவைப் பெற முடிந்தது. இந்தமுறை ஐ. நா. வில் இந்தியா இலங்கைக்கு ஆதரவளிக்காமல் இருக்க வேண்டுமென்பது முக்கியம். சொல்லப்போனால் துன்பப்படும் தமிழர்களுக்கு ஆதரவாகத் தனது குரலை அது உயர்த்த வேண்டும். அவர்களுடைய துன்பமும் துயரமும் இந்தியப் பிரதிநிதிகளின் வார்த்தைகளில் வெளிப்பட வேண்டும்.

இந்த வருடம் ஜனவரியில் எனக்கு யாழ்ப்பாணம் செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அங்கு அறிவுஜீவிகள், மாணவர்கள், அரசியல் தலைவர்கள், தன்னார்வ நிறுவனங்களில் பிரதி நிதிகள், சாதாரண மக்கள் என்று பலதரப்பட்டவர்களையும் சந்திக்க முடிந்தது. நான்காவது ஈழப்போரின் கடைசிக் கட்டத்தில் அதைத் தடுத்து நிறுத்த இந்தியா, தமிழ்நாடு ஆக்கப்பூர்வமாக எதுவும் செய்யவில்லை என்பதில் அவர்கள் எல்லோரும் ஒருமித்த கருத்தோடு இருந்தார்கள். அவர்களுடைய கண்களில் கைவிடப்பட்டதன் வேதனை தெரிந்தது.

வாட்டர் சாங்க் என்ட்ஸ் என்னும் பாப்லோ நெருடாவின் கவிதையின் வரிகள் என் நினைவுக்கு வந்தன.

“இந்தப் போரும்,
நம்மைப் பிரித்த,
சாக வைத்த,
நமது கொலையாளிகளோடு சேர்ந்து நம்மையும் கொன்ற
போன்ற பிற போர்கள் போலவே கழியலாம்.

ஆனால் இந்தக் காலத்தின் வெட்கம்
அதன் சூடேறிய விரல்களை
நம் முகங்களின் மீது வைக்கிறது,
அப்பாவி ரத்தத்தில் ஒளிந்திருக்கும்
கொடூரத்தை யார் அழிப்பார்கள்?”

(Perhaps this war will pass like others which divided us
leaving us dead, killing us along with the killers,
but the shame of this time puts its burning fingers in our faces,
who will erase the ruthlessness hidden in innocent blood?) l

-வி. சூரியநாராயண்
தமிழில்: முரளிதரன்

நன்றி: காலச்சுவடு, ஜூலை 2011

'இலங்கை பிரச்சினையில் இதற்கு மேல் என்ன செய்ய முடியும்?' - கனிமொழி

"போராட்டம் நடத்தியிருக்கிறோம்; கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறோம். மனிதச் சங்கிலி நடத்தியிருக்கிறோம். முதல்வரே உண்ணாவிரதம் இருந்தார். இதற்கு மேல் இலங்கை பிரச்னையில், ஒரு மாநில அரசு, ஒரு மாநிலக் கட்சி என்ன மாதிரி நெருக்கடி கொடுத்திருக்க முடியும் என எனக்குப் புரியவில்லை,' என, தி.மு.க., எம்.பி., கனிமொழி கூறினார்.

இலங்கை சென்றுவந்த தி.மு.க., கூட்டணி எம்.பி.,க்கள் குழு உறுப்பினரான கனிமொழி, அங்குள்ள நிலவரம் பற்றியும், அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைள் பற்றியும் அளித்த சிறப்பு பேட்டி:

செம்மொழித் தமிழ் மாநாடு உட்பட, எல்லாவற்றுக்கும் அனைத்துக் கட்சி கூட்டத்துக்கு அழைப்பு விடும் முதல்வர், இலங்கை பயணத்துக்கு மட்டும், கூட்டணியோடு சுருக்கிக்கொண்டது ஏன்?

இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையில், அனைத்துக் கட்சிக் கூட்டம் உட்பட, தொடர்ந்து முதல்வர் எடுத்த எந்த நடவடிக்கையிலும் எதிர்க்கட்சிகள் கலந்துகொள்ளவில்லை. மேலும், இது முதல்வருக்கு விடுக்கப்பட்ட அழைப்பு. அவர் நேரில் செல்ல இயலாத நிலை என்பதால், அவர் சார்பில், மத்திய அரசின் அனுமதியோடு கூட்டணிக் கட்சி எம்.பி.,க்கள் சென்றோம். இதில், அனைவரையும் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை.

ஆட்சி அதிகாரத்தில் தி.மு.க., இருக்கும் நிலையில், அனைவரையும் அழைத்திருந்தால், இந்த விமர்சனங்களையும் தவிர்த்திருக்கலாமே!

அரசியலில் விமர்சனம் என்பது, பல நேரங்களில் நியாயத்துக்கு அப்பாற்பட்டதாகத் தான் இருந்திருக்கிறது. தங்களையும் அழைத்திருக்க வேண்டும் எனக் கருதும் கட்சிகள், இப்படி ஒரு பேச்சு எழுந்தபோதே, தாங்களாகவே முன்வந்து இருக்கலாம் அல்லது, அவர்களாகவே போவதற்கான முயற்சி எடுத்திருக்கலாம். அவ்வாறு செய்யாமல், வெறுமனே விமர்சனம் செய்துகொண்டிருப்பதில் அர்த்தமில்லை.

இந்தியாவில் உள்ள இலங்கைத் தமிழர் முகாம்களையும், இலங்கையில் உள்ள முள்வேலி முகாம்களையும் எப்படி ஒப்பிடுவீர்கள்?

எங்கு இருந்தாலும், முகாம் என்பது முகாம் தான். இங்கு இருப்பவை, இன்னொரு நாட்டில் புகலிடம் தேடி வந்ததன் அடிப்படையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள முகாம்கள். ஆனால், தமது சொந்த நாட்டிலேயே, எந்த மண்ணை நம்பி வாழ்ந்தார்களோ அங்கேயே அகதிகளாக முகாம்களில் அடைக்கப்படுவது, யாராலுமே நினைத்துக் கூட பார்க்க முடியாத விஷயம்.இங்கு இருப்பவர்களும், ஒரு வரையறைக்குள் தான் வாழ்க்கை நடத்த வேண்டியிருக்கிறது. அதிலிருந்தும் அவர்களை விடுவிக்க வேண்டும் என்பதற்காகத் தான், முதல்வர் கருணாநிதி, இலங்கை அகதிகளுக்கு குடியுரிமை வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை முன்வைத்திருக்கிறார்.

வசதி வாய்ப்புகளின் அடிப்படையில், முகாம்களை எப்படி ஒப்பிடுகிறீர்கள்?

முகாம்கள், மனிதர்கள் வாழும் இடம் இல்லை என்பதே என் கருத்து. ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டலையே முகாமாக மாற்றினாலும், அது முகாம் தான். முதல்வர் சொன்னது போல, தங்கக் கூண்டாக இருந்தாலும், அடைபட்டுக் கிடப்பது வேதனை தானே!அதற்காக, முகாம்கள் ஐந்து நட்சத்திர ஓட்டல் மாதிரி இருப்பதாகச் சொல்லவில்லை. முகாமுக்கே இருக்கக் கூடிய பிரச்னைகள் அங்கு இருக்கின்றன. அதை மறுக்கவே முடியாது. அங்கிருக்கக்கூடிய சிலர் சொல்லலாம், "உங்கள் ஊர் முகாம்களை விட எங்கள் ஊர் முகாம் சிறப்பாகத் தான் இருக்கிறது' என்று. பிரச்னை அதில்லை. சொந்த நாட்டிலேயே அவர்கள் ஏன் அகதிகளாக இருக்க வேண்டும் என்பது தான் கேள்வி.

முகாம்களில் அடிப்படை வசதிகள் இல்லை என்பதை நேரில் கண்ட பிறகும், தமிழர்களுக்கு நல்ல தீர்வு கிடைக்கும் என்று ராஜபக்ஷே அரசை எப்படி நம்புகிறீர்கள்?

தீர்வைக் கொடுக்கும் இடத்தில் அவர்கள் தானே இருக்கின்றனர்? அவர்களோடு தான் நாம் பேசியாக வேண்டும். நாம் நம்பினாலும், நம்பாவிட்டாலும், அதைத் தவிர நம்மிடம் வேறு வழி இல்லை.இதை அரசியலாக்கும் அனைவரும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். இறுதி முடிவெடுக்கும் அதிகாரம், அவர்கள் கையில்தான் இருக்கிறது. அது ராஜபக்ஷேவாக இருந்தாலும் சரி; ரணில் விக்கிரமசிங்கேவாக இருந்தாலும் சரி. இலங்கை அரசாங்கத்தோடு தானே நாம் பேசியாக வேண்டும்!

வெறுமனே கோரிக்கை, வேண்டுகோள் என்ற நிலைப்பாட்டைத் தாண்டி, இலங்கைக்கு இந்தியா நெருக்கடி கொடுத்திருக்க வேண்டாமா?

என்ன பண்ணியிருக்க முடியும்; என்ன பண்ணியிருக்க முடியாது என்பதெல்லாம் கடந்துபோன விஷயங்கள். இதை அலச வேண்டிய காலகட்டம் இது இல்லை; இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு கிடைத்த பிறகு, இவற்றை எல்லாம் தோண்டி எடுத்துப் பேசி, அலசலாம்.இது அவசர நிலை. உடனடித் தேவை முதலுதவி. இந்த நேரத்தில் மற்ற விஷயங்களைப் பேசுவது சரியல்ல. மாறிவரும் இன்றைய காலகட்டத்தில், ஒரு நாடு இன்னொரு நாட்டு உரிமையில் குறுக்கிடுவது எந்த அளவு சாத்தியம் என்ற கேள்வி இருக்கிறது. இன்னொரு நாட்டுக்கு நெருக்கடி கொடுப்பது, ஒரு நிமிடத்தில் நடக்கக் கூடிய விஷயமில்லை.

ஏற்கனவே, அமைதிப்படையை அனுப்பிய அனுபவம் இந்தியாவுக்கு இருக்கிறதே...

இப்போதைய காலகட்டத்தில், அது அவ்வளவு சுலபமான விஷயம் இல்லை என நினைக்கிறேன். அது சரியான தீர்வாக முடியுமா என்பதையும் என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

இலங்கைக்கு சென்றுவந்த பிறகு, "ராஜபக்ஷேவை குற்றவாளிக் கூண்டில் நிறுத்த வேண்டும்' என்கிறார் உங்கள் எம்.பி.,க்கள் குழு உறுப்பினரான திருமாவளவன்...

அது அவருடைய சொந்தக் கருத்து; நான் எதுவும் சொல்வதற்கில்லை.

"தமிழர்கள் ஒருகாலத்திலும் போலீசாக முடியாது' என ராஜபக்ஷே கூறியதாக சுதர்சன நாச்சியப்பன் சொல்லியிருக்கிறாரே...

ஒரு மாநிலம் என்ற அடிப்படையில், போலீஸ் அதிகாரத்தை தமிழர்கள் கையில் இப்போதைக்கு வழங்கத் தயாராக இல்லை என்று அவர்கள் கருதுவதாகத் தான் நானும் நினைக்கிறேன். ஆனால், அதுவும் காலம் செல்லச் செல்ல மாறும் என்பது என் நம்பிக்கை. அந்த அதிகாரத்தைக் கொடுக்கவில்லை என்றால், அதிகாரப் பகிர்வு என்பதற்கே அர்த்தமில்லாமல் போய்விடும்.

ஒரே கூட்டணியில் இருந்தாலும், தி.மு.க., காங்கிரஸ், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் என மூன்று கட்சிகளுக்கும், இந்த பிரச்னையின் அடிப்படையிலேயே முரண்பாடு இருப்பதை ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?

மூன்றுமே வெவ்வேறு கட்சிகள்; வெவ்வேறு கொள்கைகளைச் சார்ந்தவர்கள்; ஒரு விஷயத்தை மூன்று விதமாக அணுகக் கூடியவர்கள். கூட்டணி என்பதால், எல்லா விஷயத்திலும் ஒரே பார்வை இருக்க வேண்டும் என்பது சாத்தியமே இல்லை. மூன்று கட்சிகளுக்குள்ளும் உடன்பாடும் இருக்கிறது; முரண்பாடும் இருக்கிறது. அதை ஏற்றுக்கொண்டு தானே, கூட்டணி என்பதே அமைகிறது.

பொதுவாகவே, இலங்கைத் தமிழர் பிரச்னையில் தி.மு.க.,வும் மத்திய அரசும் மிதமான போக்கைக் கைக்கொள்வதாக குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே...

இதற்கு மேல் ஒரு மாநில அரசு, ஒரு மாநிலக் கட்சி என்ன மாதிரி நெருக்கடி கொடுத்திருக்க முடியும் என எனக்குப் புரியவில்லை. சர்வதேச பிரச்னையில் மத்திய அரசு தான் முடிவு எடுக்க முடியும்.போராட்டம் நடத்தியிருக்கிறோம்; கூட்டம் நடத்தியிருக்கிறோம். மனிதச் சங்கிலி நடத்தியிருக்கிறோம். முதல்வர் உட்பட அனைவரும் மாறி மாறி மத்திய அரசிடம் பேசியிருக்கிறோம்.முதல்வரே உண்ணாவிரதம் இருந்தார். அதன் பிறகு தானே, அப்பாவிகளைக் கொன்றழிக்கும் பேரழிவு ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதைக் குறைத்தனர். இதற்கு மேல் என்ன பண்ண முடியும்? அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளே, ஓரளவுக்கு மேல் என்ன நெருக்கடி கொடுக்க முடிந்தது?

எந்தப் பக்கம் சாய்வது என்ற தெளிவு இந்தியாவுக்கே இல்லாததால், உலக நாடுகளும் அடக்கி வாசித்தன என்ற கருத்து உள்ளதே!

தமிழர்களாக நாம் இப்போது செய்ய வேண்டிய விஷயம், இலங்கைத் தமிழர்கள் வாழ்வை அடுத்தகட்டத்துக்கு கொண்டு செல்ல என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது தான். எது சரி, எது தவறு என ஆராய வேண்டியது அவசியம். அதற்கான காலகட்டம் வரும்போது தான் அதைச் செய்ய வேண்டும். அதற்கான காலம் இது இல்லை. "இது தான் இதன் பதில்' என தெளிவாக யாராலும் சொல்ல முடியாது.

ஒட்டுமொத்தமாய், உங்கள் இலங்கைப் பயணத்தால் கண்ட பலன் என்ன?

முகாம்களில் அடைக்கப்பட்டுள்ளவர்களை மீள்குடியமர்த்த வேண்டும் என்பது தான் எங்கள் முதல் கோரிக்கை. அதை ஏற்று தான், முதல்கட்டமாக 58 ஆயிரம் பேரை சொந்த ஊருக்கு அனுப்புவதாக உறுதியளித்தனர். தற்போது வரை 50 ஆயிரம் பேர் அனுப்பப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் வருகின்றன. இது மிகப் பெரிய ஆறுதலான விஷயம். இதன் தொடர்ச்சியாக மற்றவர்களும் விடுவிக்கப்பட்டுவிடுவர் என்ற நம்பிக்கை துளிர்க்க ஆரம்பித்துள்ளது.இதோடு முடிந்துபோகிற விஷயமும் இது இல்லை. ஓர் அரசியல் தீர்வு வேண்டும் என்பது தான் நம் முக்கியமான குறிக்கோள்.

தமிழர்கள் விடுவிக்கப்படுவதற்கு காலக்கெடு எதுவும் இருக்கிறதா?

இதுவரை 50 ஆயிரம் பேர் விடுவிக்கப்பட்டுவிட்டதாக அறிவித்துள்ளனர். மீதமுள்ளோரையும் விரைவில் விடுவிக்க வேண்டும் என்பது தான் எங்கள் கோரிக்கை.

இதை எப்படி கண்காணிக்கிறீர்கள்?

அங்குள்ள தூதரகம் மூலமாகவும், செய்தியாளர்கள் மூலமாகவும் தகவல்களைச் சேகரித்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறோம்.

இலங்கைத் தமிழரின் மறுவாழ்வுப் பணிக்காக தி.மு.க., சார்பில் நிதிப் பங்களிக்கும் திட்டம் ஏதேனும் இருக்கிறதா?

முதல்வரின் வற்புறுத்தலின் அடிப்படையில் தான் மத்திய அரசு 500 கோடி ரூபாய் அறிவித்தது. மேலும் 500 கோடி ரூபாய் வழங்கத் தயாராக இருப்பதாக அறிவித்திருக்கின்றனர். இலங்கைத் தமிழர்கள் மீள்குடியமர்த்தப்பட்ட பிறகு, இது செலவிடப்படும். அதையும் தாண்டி நிதித் தேவை இருக்குமானால், மாநில அரசு சார்பிலோ, கட்சி சார்பிலோ வழங்குவதில் முதல்வருக்கு எந்தத் தயக்கமும் இருக்காது.இவ்வாறு கனிமொழி பதிலளித்தார்.

- நமது சிறப்பு நிருபர்

நன்றி: தினமலர், 25-10-09

போபஃர்ஸ் ஊழலும் சோனியா காந்தியும்

இந்திய அரசியலில் புயலாக வீசியது போபர்ஸ் பீரங்கி ஊழல்! 1989 ஆம் ஆண்டு மக்களவைத் தேர்தலில் காங்கிரசின் தோல்விக்கு காரணமாக இருந்ததும் இதே ஊழல் தான். அப்போது காங்கிரசுக்கு எதிராக ஊர் தோறும், ‘போபோர்ஸ் பீரங்கி’ உருவத்தை தோரணமாகக் கட்டி, பிரச்சாரம் செய்ததும் தி.மு.க. தான்! இப்போது 23 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு காங்கிரஸ் ஆட்சி வழக்கை திரும்பப் பெற்றுக் கொள்வதாக நீதிமன்றத்தில் அறிவித்து விட்டது.

ரூ.1437 கோடி ரூபாய்க்கு சுவீடன் நாட்டிடமிருந்து ராஜீவ் பிரதமராக இருந்தபோது பீரங்கிகளை வாங்கிய ஒப்பந்தத்தில் சோனியாவின் உறவினரும், இத்தாலி நாட்டுக்காரருமான குத்ரோச்சி, இடைத்தரகராக செயல்பட்டு ரூ.64 கோடியை ‘கமிஷனாக’ பெற்று (லஞ்சத்துக்கு மாற்றுப் பெயர்) அதை சுவிட்சர்லாந்து நாட்டு வங்கியில் இரு கற்பனைப் பெயர்களில் போட்டதாக குற்றச்சாட்டு. அந்த இருவரில் ஒருவர் ராஜீவ்காந்திதான் என்று கூறப்பட்டது.

இப்போது ‘சோனியாவின் பேரரசு’ நடந்து கொண்டிருக்கும்போது இத்தாலியின் குத்ரோச்சி காப்பாற்றப் பட்டுள்ளார். இந்த வழக்கில் குற்றம்சாட்டப்பட்டு உயிரோடுஇருப்பவர் இவர்தான். வழக்கு தொடரப்பட்ட காலத்திலிருந்தே காங்கிரஸ் ஆட்சி மூடி மறைக்கும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டது. வழக்கை விசாரணைக்கு ஏற்ற சி.பி.அய். - ‘முதல் தகவல் அறிக்கையையே’ (எப்.அய்.ஆர்.) பதிவு செய்ய மறுத்தது. வி.பி.சிங் பிரதமரான பிறகே பதிவு செய்யப்பட்டது.

வி.பி.சிங் பிரதமராக இருந்தபோதுதான் இந்த வழக்கை விசாரிக்க கூடுதல் அரசு வழக்கறிஞர் அருண்ஜெட்லி, பிரதமர் அலுவலக இணை செயலாளர் புரேலால், சி.பி.அய். இணை இயக்குனர் கே. மாதவன் ஆகியோ ரடங்கிய குழு அமைக்கப்பட்டு, இந்த மூவர் குழு தான் முழு வீச்சில் செயல்பட்டு, உண்மைகளைக் கண்டறிந்தது. வி.பி.சிங் ஆட்சியை ‘சந்திரசேகர் - சுப்ரமணியசாமி’ அணியோடு சேர்ந்து காங்கிரஸ் கவிழ்த்து, சந்திரசேகர் தலைமையில் ‘ராஜீ’வின் பினாமி ஆட்சியை நிறுவிய போது சட்ட அமைச்சரானார் சுப்ரமணியசாமி. ஆட்சியில் அமர வைத்த ‘விசுவாசத்துக்காக’ சுப்ரமணியசாமி போபோர்ஸ் விசாரணைக் குழுவை செயல்படவிடாது முடக்கிப் போட்டார்.

டெல்லி உயர்நீதிமன்றத்தில் முதல் தகவல் அறிக்கையையே ரத்து செய்வதற்கு சுப்ரமணியசாமி, சட்ட அமைச்சர் என்ற முறையில் முயற்சித்தார். மத்திய அரசு உளவு அமைப்பான சி.பி.அய். தாக்கல் செய்த முதல் தகவல் அறிக்கையையே ரத்து செய்யுமாறு அதே மத்திய அரசு வழக்கறிஞரை வைத்தே வாதாட வைத்த அதிசயம் - சுப்ரமணியசாமி சட்ட அமைச்சராக இருந்தபோதுதான் நடந்தது.

அர்ஜென்டினா நாட்டில் குத்ரோச்சி கைது செய்யப்பட்டபோது அவரை, இந்தியாவுக்கு கொண்டு வராமல் காப்பாற்றியதும் காங்கிரஸ் ஆட்சி தான். சி.பி.அய். உரிய ஆதாரங்கள் எதையும் தாக்கல் செய்ய வில்லை என்று, அர்ஜெண்டினா நீதிமன்றமே கூறியது. குத்ரோச்சி தனது பெயரிலும், தனது மனைவி பெயரிலும் லண்டன் வங்கியில் போட்டு வைத்திருந்த போபோர்ஸ் லஞ்சப் பணம் தொடர்பான கணக்குகளை சர்வதேச உளவு நிறுவனம் (இண்டர்போல்) அம்பலப்படுத்தியதைத் தொடர்ந்து, அந்தக் கணக்கு முடக்கப்பட்டது.

2006 ஆம் ஆண்டில் எந்தக் காரணமும் இன்றி இந்த முடக்கத்தை காங்கிரஸ் ஆட்சிதான் நீக்கியது. காங்கிரசின் ஆதரவோடு நடந்த அய்க்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி மலேசியாவில் இருந்த ஆட்சி குத்ரோச்சியை கைது செய்ய நடவடிக்கை எடுத்தார்கள். அதனால் ஆட்சிக்கு தந்த காங்கிரஸ் ஆதரவை திரும்பப் பெற்றார் சோனியா. இப்போது இத்தாலி குத்ரோச்சி சுதந்திரப் பறவையாகி விட்டார்.

போபோர்ஸ் ஊழலுக்கு எதிராக புலன் விசாரணை நடத்திய ‘இந்து’ போன்ற பார்ப்பன ஏடுகள் கூட இப்போது, மவுனம் சாதிக்கின்றன. கூட்டணி தர்மத்தால் ‘தி.மு.க.’வும் வாய் மூடிக் கொண்டது. சோனியாவை நேர்மையின் சின்னமாக இனியும் காங்கிரசார் புகழ் மாலை சூட்டப் போகிறார்களா? அதற்கான தகுதி அவருக்கு உண்டா? என்று கேட்கிறோம்.

தமிழ் ஈழத்தின் விடுதலைப் போராட்டத்தை தமது அதிகார வலிமையால் முறைகேடாக நசுக்கிய சோனியா, இப்போது தமது இத்தாலி உறவுகளின் ஊழலை மறைப்பதற்கும் அதிகார முறைகேடுகளை கட்டவிழ்த்து விட்டுள்ளார். வன்மையாக கண்டிக்கிறோம்.

நன்றி: பெரியார் முழக்கம் அக்டோபர் 2009, கீற்று இணையதளம்

ஈழத்தமிழரின் இன்னல் கலைவடிவமாக - விஜய் டிவியில் ஒளிபரப்பு

விஜய் டிவி முற்றிலும் வணிக நோக்கத்தில் இயங்கும் ஒரு நிறுவனம். ஆனால் அங்குள்ளவர்களுக்கு மனசாட்சி உண்டு.

தமிழ் நாட்டில் மேலும் சில தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள் உள்ளன. இவர்களும் "மானாட மயிலாட" என்று பெண்களை அரைகுறை ஆடையில் ஆடவிட்டு வியாபாரம் செய்வார்கள்.

அதைத்தவிர அவர்களுக்கு மனமும் கிடையாது. மனசாட்சியும் கிடையாது.

prabhudeva part 5 @ Yahoo! Video

நமக்கு மனசாட்சியும், மானமும் இருந்தால் அடையாளம் காண்போம்.

யாரை ஆதரிக்க வேண்டும், யாரை புறக்கணிக்க வேண்டும் என்று...!

தொலைக்காட்சியில் மட்டுமல்ல...

அரசியலிலும்தான்...!

இலங்கையில் இனப்படுகொலை: இந்தியாவில் மவுனம் ஏன்? -அருந்ததிராய்

இலங்கையில் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டுள்ள பயங்கரம், அதைச் சூழ்ந்துள்ள மவுனத்தால்தான் சாத்தியப்பட்டுள்ளது. அங்கு என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றி அனைத்திந்திய ஊடகங்களில் சொல்லப்படவில்லை. பன்னாட்டு ஊடகங்களிலும் சொல்லப்படவில்லை. இது ஏன் அப்படி ஆனது, என்பது ஆழ்ந்த கவலைக்குரியது. அம்மண ஓவியத்தில் பாலுறுப்பை மறைக்க அதன் மீது ஓர் இலையை வரைந்து விடுவார்கள். அது போல் இலங்கை அரசு, சனநாயகத்தின் மிச்சமீதங்களையும் அழித்து, சொல்லுந்தரமற்ற குற்றங்களைத் தமிழ் மக்களுக்கு இழைப்பதை மறைக்க “பயங்கரவாதத்தின் மீதான போர்” என்று ஓர் “இலையை”ப் போட்டு மூடுகிறது. வடிகட்டபட்டதில் இருந்து கசிந்து வரும் செய்திகள் இதைத்தான் தெரிவிக்கின்றன.

ஒவ்வொரு தமிழரும் பயங்கரவாதியே என்ற கோட்பாட்டை இலங்கை அரசு கடைபிடிக்கிறது. தான் பயங்கரவாதி இல்லை என்பதை அந்த ஆணோ அல்லது அந்தப் பெண்ணோ மெய்ப்பிக்க வேண்டும். இந்தக் கோட்பாட்டின்படி, குடிமக்கள் வசிக்கும் பகுதிகள், மருத்துவமனைகள், பாதுகாப்பு மையங்கள் ஆகியவற்றின் மீது வெடிகுண்டு வீசுகிறது. அவற்றைப் போர்க்கள மண்டலமாக மாற்றுகிறது. இப்படிச் சிக்கிக் கொண்டவர்கள் இரண்டு லட்சம் பேர் என்று நம்பத் தகுந்த செய்திகள் கூறுகின்றன.

டாங்கிகள் மற்றும் விமானங்களுடன் இலங்கைப் படை முன்னேறுகிறது. இடம் பெயர்ந்த தமிழர்களைத் தங்க வைப்பதற்காக, மன்னார், வவுனியா மாவட்டங்களில் ‘நலக்கிராமங்கள்’ உருவாக்கப்பட்டுள்ளன என்று அரசுச் செய்திகள் கூறுகின்றன. டெய்லி டெலிகிராப் (பிப்- 14,2009) செய்தியின்படி இந்தக் கிராமங்கள் “போரிலிரந்து தப்பி வரும் மக்களைக் கட்டாயமாகப் பிடித்து அடைத்து வைக்கும் நடுவங்களாகும்”. இவை மறைமுகமான இட்லரின் வதை முகாம்களா? (Concentration camps?)

இலங்கையின் முன்னாள் வெளியுறவு அமைச்சர் மங்கள சமரவீரா டெய்லி டெலிகிராப்பில் கூறுகிறார்:“சில மாதங்களுக்கு முன், கொழும்பில் வசிக்கும் தமிழர்கள் அனைவரையும் அரசாங்கம் கணக்கெடுத்தது. அவர்கள் நாட்டின் பாதுகாப்புக்கு அச்சுறுத்தலானவர்கள் என்று காரணம் சொன்னது; ஆனால் இந்தக் கணக்கெடுப்பு 1930களில் நாஜிகள் செய்தது போல வேறு நோக்கங்களுக்காக நடத்தப்பட்டது. பயங்கரவாதிகளாக மாறக் கூடியவர்கள் என்று தமிழ்க் குடிமக்கள் அனைவர்க்கும் முத்திரை குத்தினர்.”

விடுதலைப்புலிகளை முற்றிலுமாக அழிப்பது என்பது தனது திட்டத்தை அறிவித்துள்ள இலங்கை அரசாங்கம், இப்பொழுது குடிமக்களுக்கும் “பங்கரவாதிகளுக்கும்” எதிராகப் பேரழிவை ஏவி, இன அழிப்பு என்ற விளிம்பில் நிற்கிறது. ஐ.நா.மன்றத்தின் ஒரு மதிப்பீட்டின்படி ஏற்கெனவே பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள். ஆயிரக்கணக்கானோர் காயம்பட்டு ஆபத்தான நிலையில் உள்ளனர். நேரடியாகப் பார்த்த சிலர் சொல்வது, நரகத்திலிருந்து வரும் நடுங்க வைக்கும் கனவு போல் உள்ளது.

நாம் பார்ப்பது அல்லது இலங்கையில் நடப்பது, அல்லது மிகத்திறமையாக மக்கள் கண்ணிலிருந்து மறைப்பது எதுவாக இருந்தாலும் அது கூச்ச நாச்சமற்ற, பகிரங்கமான இனப்போர் தான். தண்டனை விலக்கு இருப்பதால் இலங்கை அரசாங்கம் இப்படிப்பட்ட குற்றங்களைச் செய்ய முடிகிறது. இவை, இலங்கைத் தமிழர்களுக்கெதிராக மாற்ற முடியாததாய் இறுகியுள்ள இனப்பகையை வெளிப்படுத்திவிட்டன. இந்த இனப்பகை தான் இலங்கையில் தமிழர்களை ஓரங்கட்டி, அந்நியப்படுத்தியுள்ளது.

இனவாதம் நெடிய வரலாற்றைக் கொண்டுள்ளது. சமூகப் புறக்கணிப்பு, பொருளியல் முற்றுகை, சித்திரவதை போன்றவை நீண்ட காலமாகத் தொடர்கின்றன. அமைதியான மற்றும் அகிம்சை வழியில் தொடங்கிய போராட்டம் மிருகத்தனமான உள்நாட்டுப் போராக மாறிப் போனதற்கான வேர் இந்த இனப்பகைமையில் இருக்pறது. ஏன் இந்த மவுனம்? வேறொரு நேர்காணலில் மங்கள சமரவீரா சொல்கிறார்: “சுதந்திரமான ஊடகம் என்பது இலங்கையில் கிட்டத்தட்ட இல்லை”. சமரவீரா மேலும் கொலைக்குழுக்கள் பற்றியும், வௌ;ளை வேன் கடத்தல்கள் பற்றியும் பேசுகிறார். இவை சமூகத்தை அச்சத்தில் உறைய வைத்துவிட்டன என்கிறார். மாற்றுக் கருத்து தெரிவிப்பவர்கள், இதழாளர்கள் உட்பட பலர் கடத்தப்பட்டு கொலை செய்யப்பட்டுள்ளார்கள். இதழாளர்களின் வாயை அடைப்பதற்குப் பயங்கரவாத எதிர்ப்புச் சட்டங்கள், காணாமற் போதல், கொலைகள் ஆகியவற்றின் கூட்டுக் கலவையைப் பயன்படுத்துகிறது இலங்கை அரசு என்று பன்னாட்டு இதழாளர் கூட்டமைப்பு குற்றம் சாட்டியுள்ளது.

மனித குலத்திற்கெதிரான இக்குற்றங்கள் புரிவதற்கு இந்திய அரசு இலங்கை அரசுக்கு பொருள் வகை மற்றும் தளவாட உதவிகள் வழங்குவதாக மன உளைச்சல் தரும் ஆனால் உறுதி செய்யப்படாத தகவல்கள் உள்ளன. இது உண்மையானால் அது அதிர்ச்சி தரும் கொடுமை! மற்ற அரசாங்கங்கள் என்ன செய்கின்றன? பாகிஸ்தான்? சீனா? இந்த நிலைமையைத் தீவிரப்படுத்த அல்லது தீங்கிழைக்க அவை என்ன செய்கின்றன?

தமிழ்நாட்டில் பத்து பேர்க்கு மேல் தீக்குளிக்கும் அளவிற்கு இலங்கைப் போர் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பைத் தூண்டியுள்ளது. பொதுமக்களின் சீற்றம், துயரம் போன்றவை பெரிதும் ஞாயமானவை. அவற்றில் சில தன்னல நோக்கம், அரசியல் தந்திரம் கொண்டவையாக இருக்கின்றன. இவை தேர்தல் சிக்கல் ஆகி உள்ளன. இலங்கைப் போர் பற்றிய செய்திகள் இந்தியாவின் இதர பகுதிகளுக்குச் செல்லவில்லை என்பது, வழக்கத்திற்கு மாறானது. ஏன் இந்த மவுனம்? இங்கு வௌ;ளை வேன் கடத்தல்கள் இல்லை. குறைந்தது இந்தச் சிக்கலுக்காகக் கடத்தல் இருக்காது. இலங்கை நடப்பின் பரிமானத்தைப் பார்க்கும் போது இந்த மவுனம் மன்னிக்க முடியாதது. இந்த மோதலில் பொறுப்பற்ற வகையில் இந்திய அரசு குட்டையைக் குழப்பியது;முதலில் ஒருபக்கம் சாய்ந்தது. பிறகு மறுபக்கம் சாய்ந்தது.

நான் உட்பட நம்மில் பலர் இன்னும் முன்பாகவே பேசியிருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு நாம் பேசவில்லை; காரணம் சாதாரணமானது; இந்தப் போர் பற்றி போதிய செய்திகள் தெரியவில்லை. கொலைகள் தொடரும் போது, பத்தாயிரக்கணக்கான மக்கள் மனித வதை முகாம்களில் அடைக்கப்படும் போது, இரண்டு லட்சம் பேர் பட்டினியில் கிடக்கும் போது, இனப்படுகொலை காத்திருக்கும் போது ஒரு மாபெரும் நாட்டில் உணர்ச்சியற்ற மவுனம் நிலவுகிறது. இது மிகப்பெரிய மனிதத் துயரமாகும். உலகம் இதில் தலையிட வேண்டும்; இப்பொழுதே! காலம் கடந்து போகுமுன்!

(நன்றி : டைம்ஸ் ஆப் இந்தியா, 30.03.09.)

Courtesy: Tamil Thesiya Thamizar Kannottam, www.keetru.com

தோல்வியில் முடிந்த வழக்கறிஞர்கள் போராட்டம்!

தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக நீடித்த வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் தற்காலிகமாக முடிவுக்கு வந்துள்ளது. வழக்கறிஞர்கள் தங்கள் போராட்டத்தை தற்காலிகமாக ஒத்திவைத்துவிட்டு பணிக்குத் திரும்பியுள்ளனர். வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் வெற்றியடைந்துள்ளதா? அவர்கள் கோரிக்கைகள் நிறைவேறியுள்ளதா? ஒரு இணை ஆணையர் மற்றும் ஒரு துணை ஆணையர் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்யும் உயர்நீதிமன்ற உத்தரவு அவர்களுக்கு வெற்றிதானா? போன்றவற்றை ஆராய்ந்து பார்த்தோமானால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

இந்தப் போராட்டம் நமக்குச் சொல்லும் செய்தியைப் பார்ப்பதற்கு முன் போராட்டத்தின் பின்னணியைப் பார்ப்போம்.

சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் இரண்டு மையப் புள்ளிகளின் சந்திப்பின் துவக்கமாக கொள்ளலாம். ஒன்று காலம் காலமாக தங்களின் எதேச்சதிகார போக்கிற்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில் இடையூறாக இருந்த வழக்கறிஞர்களின் மீது காவல் துறையினருக்கு ஏற்பட்டிருந்த தீராத வன்மம். இன்னொன்று மத்திய, மாநிலத்தில் உள்ள ஆட்சியாளர்களுக்கு சமீப காலத்தில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள் மீது ஏற்பட்டிருந்த தீராத ஆத்திரம். ஈழத்தில் உள்ள தமிழர்களை பூண்டோடு அழிப்பதையே தனது இலங்கைக்கான வெளியுறவுக் கொள்கையாகவும், தனது தனிப்பட்ட குறிக்கோளாகவும் வைத்திருக்கும் சோனியா தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசுக்கும், அதன் இணைபிரியாத பங்காள¤ தி.மு.க.விற்கும், தமிழ்நாட்டில் நடைபெறும் ஈழ ஆதரவு போராட்டங்கள் தீராத தலைவலியாக இருந்து வந்தது.

ஆரம்பம் முதல் ஈழ ஆதரவுப் போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்கு தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி, நடைபெறும் போராட்டங்களின் உடன் இருந்து பல்வேறு நாடகங்களையும், திசைதிருப்பல்களையும் செய்து இறுதியில் தற்பொழுது போராட்டத்தை நீர்த்துப் போக செய்ய முடியாது என்று கருதி, சற்று ஒதுங்கியிருந்தார். ஆனாலும், தானாக இந்தப் போராட்டங்கள் சிறிது சிறிதாக ஓயும் என்று எதிர்பார்த்து ஆட்சியாளர்கள் சந்தர்ப்பத்திற்காக காத்திருந்தனர். அவர்கள் விரும்பும் வேளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கனிந்து வந்தது.

ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவான மக்களின் எழுச்சி அனைத்தும் சரியான தலைமை இல்லாத காரணத்தினாலோ, தலைவர்களின் துரோகத்தாலோ, அடக்குமுறைக்கு அஞ்சியோ ஏறத்தாழ ஊற்றி மூடப்பட்ட நிலையில் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் எண்ணம் நிறைவேறியது என்று மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் அவர்களின் மகிழ்ச்சி நிறைவேற பெரும் இடையூறாக இருந்தது சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவான தொடர்ச்சியான போராட்டங்கள். நீதிமன்றப் புறக்கணிப்புப் போராட்டம், ரயில் மறியல் போராட்டம், இராணுவத் தலைமையக முற்றுகைப் போராட்டம் போன்றவை ஏறத்தாழ தமிழக மக்கள் மனதிலிருந்து காணாமல் போய்க் கொண்டிருந்த ஈழத் தமிழர் பிரச்சினையை ஏதாவது ஒரு ரூபத்தில் மக்களிடம் நினைவு படுத்திக் கொண்டிருந்தது. இது ஆளும் ஆட்சியாளர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய ‘அமைதியான’ தமிழகத்திற்கு இடைஞ்சலாக இருந்தது. அதிலும் சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் போராட்டத்தின் போது எரிக்கப்பட்ட சோனியாவின் கொடும்பாவி, மத்தியில் உள்ள ஆட்சியாளர்களையும் தனது தள்ளாத 85 வயதிலும் சோனியாவை ‘வாஞ்சை’யுடன் ‘சொக்கத் தங்கம்’ என அழைக்கும் கலைஞரை ஏகத்துக்கும் சினம் கொள்ள வைத்திருக்க வேண்டும். இதற்கான பழிவாங்கும் சந்தர்ப்பத்திற்காக ஆட்சியாளர்கள் காத்திருந்தனர்.

இவர்களுக்கான வாய்ப்பை உருவாக¢கிக் கொடுத்தார் சு.சாமி. சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலின் நிர்வாகப் பொறுப்பை தமிழக அரசு ஏற்றுக் கொண்டதை எதிர்த்து தீட்சிதர்கள் தொடர்ந்த வழக்கில் ஆஜராவதற்காக ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவான போராட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் உயர்நீதிமன்றத்திற்கு, ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டங்களைக் கேவலமாகப் பேசுவதையே தொழிலாக வைத்திருக்கும் சு.சாமியின் வருகையின் போது, அழுகிய முட்டை வீச்சு அன்பளிப்பாகக் கிடைத்தது. வழக்கறிஞர்களின் போராட்டத்தை ஒடுக்க முடியாமல் வேறு வழியின்றி கசப்புடன் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்ப்பன ஊடகங்களும், ஆட்சியாளர்களும் தங்கள் கோர முகத்தை அம்பலப்படுத்திக் கொள்ள நல்வாய்ப்பாக அமைந்தது.

தமிழர்கள் மீது வீசப்படும் கிளஸ்டர் குண்டுகளுக்கு இறங்காத ஆட்சியாளர்கள் மனம், வானிலிருந்து கொத்துக் கொத்தாக வீசப்படும் கொத்துக் குண்டுகளுக்கு இரங்காத ஆட்சியாளர்கள் மனம் சாமி மீது வீசப்பட்ட அழுகிய முட்டை வீச்சுக்கு இரங்கியது. மருத்துவ மனையிலிருந்து உத்தரவுகள் பறந்தன. சென்னை உயர்நீதி மன்றம், காவலர்களின் வேட்டைக்காடாக மாறியது.

ஏறத்தாழ நான்கு மணி நேரம் உயர்நீதிமன்றம் முழுவதும் காவல் துறையினரின் காட்டு தர்பாரின்கீழ் இருந்தது. உயர்நீதிமன்றத்தில் அப்போது பாதுகாப்பு இருந்தது தலைமை நீதிபதியின் அறை மட்டுமே. மீதமுள்ள பகுதி முழுவதும் காவல் துறையினரின் தலைமையில் ‘சட்டத்தின் ஆட்சி’ நடந்தது.

அதன் பின்பு நடைபெற்றவை எல்லாம் கண்துடைப்பு அறிக்கைகள், கண்துடைப்பு விசாரணைகள், அழுகை நாடகங்கள், பெயரளவு கண்டனங்கள் மட்டுமே. தமிழகத்தின் தலைநகர் சென்னையின் மையப் பகுதியில், உயர்நீதிமன்றத்திலும், அதன் வளாகத்திலும் நாட்டின் அனைத்து ஊடகங்களும் குழுமியிருக்க, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள், மற்றும் வழக்கறிஞர்கள், மற்றும் நீதிமன்றப் பணிக்கு வந்தவர்கள் ஆகியோர் மீது ஏறத்தாழ நான்கு மணி நேரம் காவல்துறை நடத்திய கோர தாண்டவத்தை வெளிப்படையாக எந்த ஆட்சியாளர்களும் கண்டிக்கவில்லை. வெளிப்படையாக எந்த ஊடகங்களும் அம்பலப்படுத்தவில்லை.

காவல் துறையினரின் அராஜகத்திலிருந்து தங்களை தற்காத்துக் கொள்வதற்காக கற்களை வீசித் திருப்பித் தாக்கிய வழக்கறிஞர்களின் தாக்குதலைப் படம் பிடித்து முதல் பக்கத்தில் வெளியிட்ட ஊடகங்கள் காவல் துறையினர், வழக்கறிஞர்கள், நீதிபதிகள், பணியாளர்கள் என அனைவரையும் வேட்டை நாய்களைப் போல குதறிய செய்திகளையும், படங்களையும் கண்துடைப்பாக வெளியிட்டன.

கருணாநிதியின் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் விமர்சிக்கும் ஜெயலலிதா காவல்துறையின் அராஜகத்தை வெளிப்படையாக கண்டிக்காமல் வார்த்தைகளில் விளையாடினார். காவல்துறையினரின் செயல்களுக்கு பெயரளவுக்குக் கண்டனம் தெரிவித்த மூன்று சீட்டு மார்க்சிஸ்டுகள் இலவச இணைப்பாக அதை விட மேலாக வழக்கறிஞர்களுக்கு கண்டனத்தை அளித்தனர். இந்திய நாட்டின் உச்ச நீதி மன்றமோ இறுதிவரை கள்ள மவுனம் சாதித்தது. பெயரளவுக்குக் கூட கண்டனம் கூட தெரிவிக்கவில்லை. தமிழக சட்டத்துறை அமைச்சர் துரைமுருகன், பாதிக்கப்பட்ட வழக்கறிஞர்களை இன்றுவரை எட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை.

வழக்கறிஞர்களின் வழக்கு உயர்நீதிமன்றம் வந்தது, உச்சநீதிமன்றம் போனது, கிருஷ்ணா கமிஷன் வந்தது. ஆனால் எங்குமே நீதி கிடைக்கவில்லை. உச்சநீதி மன்றத்தில் வழக்கை விசாரித்த நீதிபதிகள் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியின் அனுமதியில்லாமல் உள்ளே நுழைய உத்தரவிட்டது யார்? என்று ‘ஆக்ரோச’ வினா எழுப்பியும் மாநில அரசு மறுநாள் பதில் தெரிவிக்காத சூழ்நிலையிலும் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஓரிரவில் நீதிபதிகள் மனம் மாறிய மர்மம் தெரியவில்லை. சீறிய வேகத்தில் அடங்கினர். நமக்கோ அரசுப் பணியாளர்கள் பல்லாயிரம் பேரை எஸ்மா சட்டம் மூலம் வீட்டுக்கு அனுப்பிய அப்போதைய தமிழ்நாட்டின் தலைமை நீதிபதி சுபாஷன் ரெட்டி, ஆட்சியாளர்களைப் பற்றி சீறியதும், இரண்டு நாள் விடுமுறைக்குப்பின்பு அடங்கியதும் நினைவுக்கு வந்தது.

இறுதியாக, சுவற்றில் அடித்த பந்து போல உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு மறுபடியும் விசாரணைக்கு வந்தது. ஒரு மாத¢திற்கும் மேலாக வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் நீடித்த நிலையில் அவர்களின் ஒற்றுமையை சீர்குலைக்க முடியாத நிலையில், வேறு வழியின்றி கண்துடைப்பாக இரண்டு காவல்துறை அதிகாரிகளை தற்காலிக பணிநீக்கம் செய்து உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

வழக்கறிஞர்களின் மீது ஏவப்பட்ட கொடூர வன்முறையும், அதன் தொடர்ச்சியாக அவர்கள் போராடிப் பெற்றதாக கூறப்படும் இந்த வெற்றியும் சொல்லும் செய்தி என்னவென்று பார்த்தால், பல கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும்.

நாடு முழுவதும் சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் தாக்குதலைக் கண்டித்து ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் வழக்கறிஞர்கள், தமிழகம் முழுவதும் ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக நடைபெற்ற போராட்டத்தின் விளைவாக இரண்டே இரண்டு காவல்துறை அதிகாரிகள் மட்டுமே மாற்றப்பட்டுள்ளனர். இது ஒரு மிகச் சாதாரண வெற்றி. ஆனால், உத்தரவு பிறப்பித்து பத்து நாட்கள் ஆகியும் இன்னும் தமிழக அரசு அவர்களை பணிநீக்கம் செய்யவில்லை. இந்தத் தீர்ப்பு இன்னும் சில நாட்களிலோ அல்லது சில வாரங்களிலோ உச்ச நீதிமன்றத்தினால் விலக்கிக் கொள்ளப்படலாம்.

தமிழ்நாடு முழுவதும் உள்ள வழக்கறிஞர்கள் அனைவரும் இணைந்து பல்வேறு கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி போராடினாலும், அவர்களால் அதிகபட்சமாக இவ்வளவு மட்டுமே சாதிக்க முடிந்துள்ளது. அரசு இவர்கள் கோரிக்கையை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. இந்துவில் தலையங்கம் எழுதினால், அலறியடித்து நடவடிக்கை எடுக்கும் தமிழக முதல்வர் ஒட்டுமொத்த வழக்கறிஞர்கள் தாக்கப்பட்ட பிரச்சினையில் கண்துடைப்பு நடவடிக்கை கூட மேற்கொள்ளவில்லை. தன் ஏவலுக்காக எதையும் செய்யத் துணிந்த காவலர்களுக்காக எதையும் தாங்கும் இதயம் கொண்டிருந்தார்.

தடியடியில் ஈடுபட்ட காவல் துறையினருக்கும், முன்னின்று நடத்திய உயர் அதிகாரிகளுக்கும், இனி வீரப்பனை பிடித்த காவலர்களுக்கு பதவி உயர்வும், பனிமனையும் கிட்டியது போல கிடைக்கக்கூடும்.

ஆனால், வழக்கறிஞர்கள் பட்ட அடிக்கும் வழிந்தோடிய ரத்தத்திற்கும் என்றும் தீர்வு கிடைக்கப் போவதில்லை. அதிகபட்சமாக பெயரளவு இழப்பீடும் என்றாவது ஒருநாள் காவல்துறை மீது நீதி அரசர்களால் பெயரளவு கண்டனம் மட்டும் தெரிவிக்கப்படும். மேலும் இந்தப் போராட்டத்தினால் அடித்து நொறுக்கப்பட்ட வழக்கறிஞர்களின் கௌரவமும் மதிப்பும் என்றும் திரும்பி வராது.

ஆனால் இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் அரசின் அடக்குமுறைக்கு முழுமையான வெற்றி கிடைத்திருக்கிறது. ஆட்சியாளர்கள் தங்களுக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை ஒடுக்குவதற்கு எந்த வழிமுறையையும் கையாளுவார்கள் என்பது வழக்கறிஞர்கள் போராட்ட விஷயத்தில் மீண்டும் ஒரு முறை நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது ‘புரட்சி’த் தலைவி அரசாக இருந்தாலும் சரி, தமிழினத் தலைவராக இருந்தாலும் சரி.

அன்று ஜெயலலிதா கல்விக் கட்டணத்தை உயர்த்தியதை எதிர்த்துப் போராடிய சென்னை டாக்டர் அம்பேத்கர் அரசு சட்டக்கல்லூரி மாணவர்களை நள்ளிரவில் அவர்களின் விடுதிக்குச் சென்று காவல்துறையினரை அனுப்பி வேட்டையாடினார். இன்று ஈழத் தமிழர்களுக்காக போராடிய வழக்கறிஞர்களை ‘தமிழினத் தலைவர்’ ஊரைக் கூட்டி, ஊடகங்களைக் கூட்டி காவல்துறையினரை வைத்து கோரதாண்டவம் ஆடியுள்ளார். காவல்துறையினருக்கு அவர்களே நினைத்துப்பாராத உச்சபட்ச சுதந்திரத்தை அளித்துள்ளார். இனிமேல் பொதுமக்கள் யாராவது காவல்துறையினரை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்டாலோ, வக்கீல்களை அழைத்து வருவதாகக் கூறினாலோ, ‘ஜட்ஜுக்கே என்ன கதி தெரியும்ல’ என்று காவல்துறையினரின் பார்வை ஏளனம் செய்யும். காவல்துறையினரின் எதேச்சதிகார வளையத்தில் இதுவரை கட்டுப்படாமல் இருந்த வழக்கறிஞர்கள் இப்பொழுது உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டுவிட்டனர்.

அரசு சொல்வது இதுதான். எதற்கும் போராடாதே. நாங்கள் நாட்டை தாரைவார்த்தாலும் சரி, ஈழத் தமிழர்களுக்கு துரோகம் செய்தாலும் சரி. அப்படிப் போராடவேண்டும் என்றால் அரசுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல் போராடுங்கள். தீக்குளித்து உயிரிழக்கும்போராட்டங்கள் நடத்தினாலும் சரி எத்தனை பேர் தீக்குளித்து இறந்தாலும் அரசுக்குக் கவலையில்லை. மீறி போராடினால் அரசு அதை ஒடுக்க எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் தயாராக இருக்கிறது. அது போராடுபவர்கள் வழக்கறிஞர்களாக இருந்தாலும் சரி, நீதிபதிகளாக இருந்தாலும் சரி.

இதுதான் வழக்கறிஞர்களின் போராட்டத்தின் தோல்வி நமக்குச் சொல்லும் செய்தி.

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கப் போனால் வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் வெற்றி பெறாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் இழப்பு என்னவோ வழக்கறிஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும்தான்.

-காமராஜ்

சமூக விழிப்புணர்வு,
74, 4வது தெரு,
அபிராமபுரம்,
சென்னை - 600 018.
தொலைபேசி எண்: 94434 23638
awareness012@yahoo.co.in

ஆண்டுக்கட்டணம்: ரூ.150
ஆயுள் கட்டணம்: ரூ.1000

இந்தியா போர் நிறுத்தம் கோரவில்லை - கோத்தபய ராஜபட்ச

இலங்கையில் போர்நிறுத்தம் செய்வது குறித்து இந்திய அதிகாரிகள் வலியுறுத்தவில்லை என்று இலங்கை பாதுகாப்புத் துறை செயலரும், அதிபர் ராஜபட்சவின் சகோதரருமான கோத்தபய ராஜபட்ச தெரிவித்தார்.

இந்திய தேசிய பாதுகாப்பு ஆலோசகர் எம்.கே.நாராயணன், வெளியுறவுத் துறைச் செயலர் சிவசங்கர் மேனன் ஆகிய இருவரும் கடந்த மாதம் 24-ம் தேதி இலங்கைக்கு திடீர் பயணம் மேற்கொண்டனர். அதிபருடன் அவர்கள் பேச்சு நடத்தினர்.

அவருடன் நடத்திய பேச்சு குறித்து விவரம் எதுவும் அப்போது தெரிவிக்கப்படவில்லை. இந்நிலையில் "சண்டே அப்சர்வர்' பத்திரிகைக்கு கோத்தபய ராஜபட்ச அளித்த பேட்டி ஞாயிற்றுக்கிழமை வெளியாகியுள்ளது. அதில் சண்டை நிறுத்தம் தொடர்பாகவோ அல்லது விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான ராணுவ தாக்குதலை நிறுத்துவது குறித்தோ இந்திய அதிகாரிகள் வற்புறுத்தவில்லை. அரசின் கட்டுப்பாட்டு பகுதிகளுக்கு இடம்பெயர்ந்த தமிழர்களுக்கு மனிதாபிமான உதவிகள் வழங்குவது தொடர்பாகவே அவர்கள் பேச்சு நடத்தியதாக கோத்தபய ராஜபட்ச தெரிவித்துள்ளார்.

தமிழ்நாட்டில் கூட்டணிக் கட்சியான திமுக.வின் நிர்பந்தம் காரணமாகவே இந்திய அரசு, இலங்கைக்கு நெருக்குதல் அளித்துவருவதாக செய்தி வெளியானது குறித்து கேட்டதற்கு அவர் இவ்வாறு பதிலளித்தார். அவர் மேலும் கூறியதாவது:

விடுதலைப் புலிகள் மீதான ராணுவ நடவடிக்கையை நிறுத்துவது தொடர்பாக இலங்கைக்கு இந்திய அதிகாரிகள் எவ்வித நெருக்குதலும் தரவில்லை. விடுதலைப் புலிகள் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள அப்பாவி மக்களை பத்திரமாக மீட்பது தொடர்பாகவே அவர்கள் ஆலோசனை நடத்தினர்.

போரில் அப்பாவி தமிழர்கள் உயிரிழப்பது குறித்து இந்திய அரசு சார்பில் அவர்கள் அப்போது கவலை தெரிவித்தனர். மனிதாபிமான உதவிகளை இந்திய அரசு எப்படி வழங்குவது என்பது குறித்தும் ஆலோசனை மேற்கொண்டனர்.

போர் பகுதியிலிருந்து, அரசு கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிக்கு தஞ்சம் புகுந்த தமிழர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள வசதிகள் குறித்து இந்திய அதிகாரிகள் இருவரும் அப்போது திருப்தி தெரிவித்தனர். மேலும் இந்தியா சார்பில் நிவாரண உதவியாக ரூ.200 கோடி அளிக்கப்படும் என்று அவர்கள் உறுதி அளித்தனர் என்றார்.

தேர்தல் காரணமாக ஏற்பட்டுள்ள அரசியல் நெருக்கடியால் தமிழக அரசு இலங்கைப் பிரச்னையை எழுப்பிவருகிறது. அதனால் இந்திய அரசும் அதை கவனத்தில் எடுத்துக்கொண்டு அவ்வப்போது இலங்கையுடன் பேச்சு நடத்துகிறது.

தேர்தலுக்காக நெருக்குதல்: இந்தியா மட்டுமல்லாது அமெரிக்கா, பிரிட்டன், கனடா மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய மேற்கத்திய நாடுகளும் புலம்பெயர்ந்த தமிழர்களின் வாக்குகளை கருத்தில் கொண்டே போர் நிறுத்தம் செய்யுமாறு இலங்கைக்கு நெருக்குதல் அளிக்கின்றன. புலம்பெயர்ந்த மக்கள் அளிக்கும் நிதியை அந்நாட்டு அரசியல் கட்சிகள் பெற்றுக்கொள்கின்றன. விடுதலைப் புலிகள் தலைவர் பிரபாகரனை காப்பாற்ற வேண்டும் என்பதே அவர்களது குறிக்கோள் என்றார் கோத்தபய.

Courtesy: Dinamani

கலைமாமணி விருதைத் திருப்பி அனுப்புகிறேன் - கவிஞர் இன்குலாப்

தரல்

இன்குலாப்

269,மதுரை மீனாட்சிபுரம்,

ஐயஞ்சேரி சாலை,

ஊரப்பாக்கம் - 603210

காஞ்சி மாவட்டம்

பெறல்

செயலர்,

தமிழ்நாடு இயல் இசை நாடகமன்றம்,

சென்னை.

அன்புடையீர்,

வணக்கம்.

எனக்களிக்கப்பட்ட கலைமாமணி விருதைப் பின்வரும் காரணங்களால் திருப்பி அனுப்புகிறேன்.

தமிழீழத்தில் நடைபெறும் தமிழினப் படுகொலைக்கு எதிரான தமிழக மக்களின் போராட்டத்தில் முத்துக்குமார் உள்ளிட்ட இளைஞர்கள் உயிர்த்தியாகம் செய்வது தொடர்கிறது. உண்மையான மக்கள் அரசு இங்கு இருக்குமேயானால், இவற்றால் துணுக்குற்றுத் தமிழினத்துக்கு நியாயம் செய்திருக்கும். ஆனால் தமிழின ஒழிப்பை முன்னின்று நடத்தும் சிங்களப் பேரினவாத அரசுக்கு, காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணி அரசு இன்றும் வஞ்சகமாக உதவிக் கொண்டிருக்கிறது. வன்முறையில் நம்பிக்கை அற்றதாகப் பீற்றிக் கொள்ளும் காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட கூட்டணிக் கட்சிகள், தமிழக இளைஞர்கள் மேற் கொண்ட உயிர்த்தியாக அகிம்சைப் போராட்டத்தைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தவில்லை.

அகிம்சைப் போராட்டங்களைப் பொருட்படுத்தாத வல்லாதிக்க மரபு காங்கிரசுடையது. தமிழ் நாடு என்ற பெயர் சூட்டக் கோரிய தியாகி சங்கரலிங்கனார் உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர்துறந்தது காங்கிரஸ் ஆட்சியின் போதுதான். 1965-இல், இந்தி ஆதிக்கத்துக்கு எதிராக உணர்வுகொண்ட தமிழர்கள் தீக்குளித்து உயிர்துறந்தபோதும், துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தி ரத்தவெறி தீர்த்துக் கொண்டது காங்கிரஸ் ஆட்சிதான். இந்திய அரசு கொடுத்த வாக்குறுதிகளை நிறைவேற்றக் கோரி திலீபன் யாழ்மண்ணில் உண்ணா நோன்பிருந்து உயிர்நீத்த போதும் பொருட்படுத்தாது, ஈழத்தமிழர்களை ஆயிரக்கணக்கில் கொன்று குவித்ததும், தமிழ்ப் பெண்களை வல்லாங்கு செய்து கொடுமைப்படுத்தியதும் இதே காங்கிரஸ் ஆட்சிதான்.

இன்று இலங்கையில் போர்நிறுத்தம் கோரித் தமிழக முதல்வர் கலைஞர் அவர்கள் காலவரம்பற்ற உண்ணா நோன்பைமேற் கொண்டிருக்கிறார். அவர் எல்லா நலத்துடனும் நீடுழி வாழவேண்டும். தமிழகச் சட்டமன்றமும் தமிழக மக்களும் ஒருமித்து நடத்திய அனைத்து அறப் போராட்டங்களையும் கண்டு கொள்ளாது, சிங்களப் பேரினவாத அரசுக்குப் படை, கருவி, நிதி முதலியவற்றை வழங்கியது காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணி அரசுதான்.

இது குறித்துத் தமிழக அரசு மேற்கொண்ட செயல்பாடுகள் அனைத்தும், நடுவணரசின் தமிழின விரோத நடவடிக்கைகளுக்கு உதவுவதாகவே முடிந்தன. இந்திய அரசே தமிழகத்தில் நிகழ்ந்த உயிர்த்தியாகங்களைப் பொருட்படுத்தாதபோது, ராஜபக்சே அளவிலான சிங்கள பாசிஸ அரசு, கலைஞரின் உண்ணா நோன்புப் போராட்டத்தை ஏற்று நியாயம் வழங்கும் என்று எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும்?

கலைஞர் அவர்களின் இந்தப் போராட்டத்தின் பயனாக, முன்பு கலைஞர் அவர்களே முன்வைத்த இலங்கை அரசுடனான அரசியல் (ராஜீய) உறவைத் துண்டிக்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கையையாவது இந்திய அரசு நிறைவேற்றுமா? கலைஞர் அவர்களின் இந்தப் போராட்டம் தமிழகத்தில் மூண்டெரியும் சிங்களப் பேரினவாத எதிர்ப்பையும், இந்திய அரசின் துரோகத்துக்கு எதிரான தமிழ் உரிமை உணர்வையும் மடை மாற்றத் தான் பயன்படும். இன்று கலைஞர் செய்ய வேண்டியது தேர்தலைப் பற்றிக் கவலைப்படாது காங்கிரஸ் கூட்டணியை விட்டு வெளியேறுவது தான்.

மனிதன், தமிழன், படைப்பாளி என்றவகையில் இந்தக் கொடுமைகளுக்கு எதிராகச் செயல்பட வேண்டிய கடமை எனக்கும் இருக்கிறது, இந்த வகையில் 2006-ஆம் ஆண்டு, தமிழக அரசின் தமிழ்நாடு இயல் இசை நாடக மன்றத்தால் வழங்கப்பட்ட ‘கலைமாமணி’ விருது, எனக்குக் கௌரவமாக அல்லாமல் முள்ளாகக் குத்திக் கொண்டிருக்கிறது. இதைத் தமிழக அரசிடமே திருப்பித் தருவதுதான் எனது மனித கௌரவத்தைத் தக்க வைத்துக் கொள்வதாக அமையும்.

தமிழக இளைஞர்கள் நிகழ்த்திய உயிர்த்தியாகங்களுடன் ஒப்பிடும்போது இது நிரம்பச் சாதாரணமானது. அதனால் இம்மடலுடன் எனக்களிக்கப்பட்ட கலைமாமணி விருதுக்கான தங்கப்பதக்கம், சான்றிதழ் ஆகியவற்றைத் தமிழ்நாடு இயல் இசை நாடகமன்றச் செயலாளர் அவர்களுக்குப் பதிவு அஞ்சலில் திருப்பி அனுப்புகிறேன்.

இங்ஙனம்,

இன்குலாப்

கைபேசி: 9444284281

Courtesy: www.keetru.com

சென்னையில் பெண்கள் உண்ணாவிரதம் 13வது நாளாக நீடிப்பு

இலங்கையில் உடனடியாக போர் நிறுத்தம் செய்ய காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று கோரி ஈழத்தமிழர் படுகொலைக்கு எதிரான பெண்கள் அமைப்பை சேர்ந்த 20 பெண்கள் மதிமுக தலைமை அலுவலகமாக தாயகத்தில் கடந்த 13ம் தேதி தொடங்கிய சாகும்வரை உண்ணாவிரதப் போராட்டம் இன்றும் நீடிக்கிறது.

முதலில் தீக்குளித்து உயிர் நீத்த முத்துக்குமாரின் உடல் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் இந்த உண்ணாவிரதப் போராட்டம் தொடங்கியது. ஆனால் இதை காவல்துறையினர் அனுமதிக்கவில்லை. இதையடுத்து ம.தி.மு.க தலைமைக் கழக அலுவலகமான தாயகத்தில் உண்ணாவிரத இடத்தை மாற்றி இருந்து வருகின்றனர். பெண்கள் ஒருங்கிணைப்புக் குழுவைச் சேர்ந்தவர்கள் நடத்திவரும் உண்ணாநிலைப் போராட்டம் சற்றும் தொய்வில்லாமல் தொடர்ந்து வருகிறது.

இந்நிலையில் 21-04-09 மாலை 6.30 மணிக்கு திமுக எம்.பி. கனிமொழி உண்ணாவிரதம் இருக்கும் பெண்களை சந்திக்க தாயகம் வந்தார். தரையில் சோர்வுடன் படுத்திருந்த பெண்களுக்கு அருகே தரையில் அமர்ந்து உடல்நலன் குறித்து விசாரித்தார்.

அப்போது உண்ணாவிரதம் இருந்த பெண்களில் ஒருவர் இலங்கையில் லட்சக்கணக்கில் தமிழர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். அதற்கு முன் எங்கள் 20 பேரின் உயிர் ஒரு பொருட்டு அல்ல என் கண்ணீருடன் தெரிவித்தார்.

இதையடுத்து கனிமொழியின் கண்களிலும் கண்ணீர் பெருக்கெடுத்துவிட்டது. இதையடுத்து கனிமொழி அவர்களிடம் கூறுகையில், போர் நிறுத்தம் ஏற்பட முதல்வர் கருணாநிதி தொடர்ந்து வலியுறுத்தி வருகிறார். உங்கள் கோரிக்கையை சோனியா காந்தி கவனத்திற்கு கொண்டுசெல்வேன்.


இலங்கையில் தமிழர்கள் மீது நடத்தப்படும் தாக்குதலை யாரும் நியாயப்படுத்த வில்லை. உங்களுக்கு ஒன்றும் ஆகிவிடக்கூடாது. நீங்கள் நலமாக இருந்தால்தானே இலங்கை தமிழர்களுக்காக போராட முடியும். எனவே, தயவு செய்து உண்ணாவிரத போராட்டத்தை கைவிடுங்கள் என வேண்டுகோள் விடுத்து அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

இந்நிலையில் உண்ணாவிரதம் இருந்த பெண்களில் 5 பேரின் நிலை மிகவும் மோசமானது. இதையடுத்து அவர்கள் ஐந்து பேரையும் போலீஸார் திடீரெனக் கைது செய்தனர். 22-04-09 அன்று அதிகாலை ஐந்தே முக்கால் மணியளவில் அவர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர்.




பின்னர் அவர்களை வேனில் ஏற்றி கீழ்ப்பாக்கம் அரசு மருத்துவமனையில் கொண்டு போய் சேர்த்தனர். அங்கு தற்போது கைது செய்யப்பட்ட ஜெயமணி, சுமதி, சித்ரா தேவி, தங்கமணி, லோகநாயகி ஆகியோருக்கு போலீஸ் பாதுகாப்புடன் சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டு வருகிறது.

ஆனால், மிச்சமுள்ள 15 பெண்களும் உண்ணாவிரதத்தை தொடர்ந்து வருகின்றனர். இவர்களது போராட்டம் இன்று 13வது நாளை எட்டியது. இந்தப் பெண்கள் மிகவும் சோர்வுடன் காணப்படுகின்றனர். எழக் கூட முடியாமல் படுத்தபடியே உள்ளனர். இவர்களது உடல் நிலையை அவ்வப்போது டாக்டர்கள் பரிசோதித்து வருகின்றனர்.
போராட்டத்திற்கு தலைமை தாங்கும் பேராசிரியை சரஸ்வதி, மற்றும் பாண்டிமா தேவி, பழனியம்மாள், லிட்வின் மேரி, பிலோமினா, பொன்னுத்தாய் ஆகியோரின் உடல்நிலை மோசமாக இருப்பதாக தெரியவந்ததால் ஆம்புலன்சும் அங்கு நிறுத்தப்பட்டுள்ளது.

உயிரே போனாலும் பரவாயில்லை. போர் நிறுத்தம் ஏற்படும் வரை போராட்டத்தைக் கைவிட மாட்டோம் என்று அவர்கள் உறுதியாக கூறியுள்ளனர். இதனால் பதட்டத்துடன் உண்ணாவிரதம் நீடிக்கிறது.

இதற்கிடையே அதிமுக பொதுச் செயலாளர் ஜெயலலிதா வெளியிட்டுள்ள அறிக்கையில்,பெண்களே முன் நின்று நடத்தும் இந்த உணர்வுப் போராட்டத்தின் வலியை, பெண்ணாகிய நானும் உணர்வேன். என் அன்புச் சகோதரர் மணி உள்பட ஈழத்தமிழர்களுக்காக தங்கள் இன்னுயிரை 14 தமிழர்கள் மாய்த்துக் கொண்டும், கருணாநிதி போர் நிறுத்தத்திற்கு தேவையான எந்த நடவடிக்கையையும் எடுக்கவில்லை.

இலங்கைத் தமிழர்களுக்காக உடலை வருத்திக் கொண்டு உண்ணாவிரதம் இருப்பதை தவிர்த்து, பாதிப்புக்கு உள்ளாகி இருக்கும் இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு நம்மால் முடிந்த அனைத்து உதவிகளையும் செய்ய வேண்டும். இதுதான் இப்போதைய முக்கியத் தேவை.

எனவே, உண்ணாவிரதம் இருந்து வரும் பெண்கள் அனைவரும் தங்களுடைய உண்ணாவிரத அறப்போராட்டத்தை உடனடியாக முடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று அன்போடு கேட்டுக் கொள்கிறேன் என்று கூறியுள்ளார்.


போராட்டத்தை கைவிடுமாறு விடுக்கப்பட்ட வேண்டுகோள் நிராகரித்துவிட்ட இவர்கள் அவ்வப்போது தண்ணீர் மட்டுமே குடித்து வருகின்றனர்.


அவர்களை பல்வேறு கட்சியைச் சேர்ந்த தலைவர்கள், பல்துறைப் பிரமுகர்கள் சந்தித்து ஆறுதலும், வாழ்த்தும் தெரிவித்து வருகின்றனர்.

Courtesy: thatstamil

ராஜீவ் காந்தியை கொல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கம் நளினிக்கு இல்லை - பிரியங்கா

எனது தந்தை ராஜீவ் காந்தியைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற தீய நோக்கம் நளினிக்கு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை என்று பிரியங்கா தெரிவித்தார்.

தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த சிக்கல்களால் கொலை சதிக்கு நளினி உடந்தையாகிவிட்டதாகவே தெரிகிறது என்றும் அவர் கூறினார்.

பழிவாங்க வேண்டும்; தீங்கு செய்ய வேண்டும் என்ற நோக்கம் நளினிக்கு இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. மேலும் பெரிய கொடூரத்தைச் செய்ய துணை போகிறோம் என்பதையும் அவர் உணர்ந்திருந்ததாகத் தெரியவில்லை என்றார் பிரியங்கா.

ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டு, பின்னர் ஆயுள் தண்டனையாக குறைக்கப்பட்ட நளினியை கடந்த ஆண்டு வேலூர் சிறையில் பிரியங்கா சந்தித்தார். இந்தச் சந்திப்பு அப்போது பரபரப்பாக பேசப்பட்டாலும் சந்திப்பின் நோக்கம் பற்றியோ நளினியிடம் பிரியங்கா பேசிய விவரங்களோ முழுமையாக வெளிவரவில்லை.

இந்த நிலையில், தற்போது தேர்தல் பிரசாரத்தையொட்டி செய்தியாளர்களை அடிக்கடி சந்திக்கும் பிரியங்கா, தனியார் தொலைக்காட்சிக்கு அளித்த பேட்டியில் நளினியைச் சந்தித்தது பற்றி குறிப்பிட்டார்.

எனது தந்தை ராஜீவ் காந்தியை கொல்ல வேண்டும் என்ற நோக்கம் இல்லாமலேயே, நளினி இந்தக் குற்றத்தைச் செய்திருக்கலாம். நளினியைச் சிறையில் சந்திக்கும்போது அவருக்கு மன்னிப்பு வழங்க வேண்டும் என்று எண்ணியிருந்தேன். தந்தையை இழந்து நான் துயரப்படுவதைப் போலவே அவரும் ஒரு வகையில் துயரத்தில் சிக்கியுள்ளார் என்பது அவரைச் சந்தித்தபோது தெரிந்தது என்றார் பிரியங்கா.

ராஜீவ் கொலை வழக்கில் நளினிக்கு தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டது, அது, சோனியா காந்தியின் கருணையால் ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்கப்பட்டது. இந்த வழக்கில் நளினியின் கணவர் ஸ்ரீகரன் உள்பட 3 பேருக்கு தூக்கு தண்டனை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

Courtesy: Dinamani, 16-04-09

காட்டிக்கொடுக்கும் கருணா - ஒரு போராளி துரோகியான கதை

முரளீதரன் என்னும் இயற்பெயர் கொண்ட கருணா மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் கோறளைப்பற்று கிராமத்தில் 1966ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். அங்கேயே ஆரம்பக் கல்வி கற்றுப் பின், செயிண்ட் மைக்கல் கல்லூரியில் பயின்ற காலகட்டத்தில், 1983ஆம் ஆண்டு கிழக்கிலங்கையின் அம்பாறை மட்டக்களப்பு மாவட்டப் பொறுப்பாளராகக் கீர்த்தி அம்மன் செயல்பட்டுவந்தார். அவரிடம் போய்ச் சேர்ந்தார் கருணா. ஒரே ஆண்டில் தன் தனித்திறமை, துணிச்சல் காரணமாக இந்தியாவில் போர்ப் பயிற்சி பெறத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்களில் கருணாவின் பெயரும் இடம்பெற்றது.

இந்தியாவிலிருந்து பயிற்சிபெற்றுத் திரும்பியவர்களில் கருணா தனித் திறமைகளோடு செயல்பட்டார். திறமை, விவேகம், போர்த்திறன், விசுவாசம் போன்றவற்றால் விடுதலைப் புலிகளின் கமாண்டோ பிரிவில் சிறப்புத் தேர்ச்சி பெற்று மட்டக்களப்பு, அம்பாறை மாவட்டங்களுக்குத் தளபதியாகப் பொறுப்பேற்றார். இக்காலத்தில் மேற்கண்ட இரண்டு மாவட்டங்களின் லெப்டினன்ட் கர்னல் கண்ணனுக்கு உதவியாளராக இருந்து முக்கியத் தாக்குதல்களில் ஈடுபட்டார்.

1985 - 1987ஆம் ஆண்டுகளில் இலங்கை அதிரடிப் படையும் ராணுவமும் பல தாக்குதல்களில் தோல்வியைத் தழுவியமைக்குக் கண்ணனும் கருணாவுமே மூல காரணம். கண்ணன் எக்காலத்திலும் கீழே படுத்துப் பதுங்கிப் போர் செய்பவரல்ல. சிங்களப் படைகளை எதிர்கொண்டு முன்னேறிச் செல்லும் வீரம் படைத்தவர் - தன் படைகளுக்குப் பின்னே நின்று போர் புரியாமல் முன்னே சென்று எதிரிகளை அழிக்கும் இவர் சிங்கள ராணுவத்துக்குச் சிம்மசொப்பனமாக இருந்தார். அதில் கருணாவின் பங்கும் அதிகமாக இருந்தது.

இந்த நேரத்தில் கிழக்கிலங்கையில் அதிகமான இளைஞர்கள் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் வந்துசேர்ந்தார்கள். பிரபாகரன் அங்கே தானாகவே இயங்கிப் போர்புரிய ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தளபதியாகவும் தலைவராகவும் நியமிக்க எண்ணியபொழுது கண்ணனின் பெயரே முன் இருந்தது. அம்பாறை, மட்டக்களப்பு மாவட்டங்களுக்குத் தலைவராகக் கண்ணனின் பெயரை நினைத்திருந்த சமயம் 1990இல் ராணுவத்துக்கெதிரான கடும்போர் மூண்டது. அதில் சிங்கள ராணுவம் மோசமான தோல்வியைத் தழுவியமைக்குக் கருணாவின் செயல்பாடுதான் முக்கியக் காரணம். லெப்டினன்ட் கர்னல் கண்ணன் மட்டக்களப்பு, அம்பாறைத் தளபதியாகவே போர்க்களத்திலிருந்து திரும்புகிறார். இந்நேரத்தில் தானே தளபதியாகவும் மட்டக்களப்பு, அம்பாறை மாவட்டங்களுக்குத் தலைவனாகவும் ஆக வேண்டுமென்ற எண்ணம் கருணாவின் மனத்தில் எழுந்தது. தனக்கென்று விசுவாசமானவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்தார். உள்சதியும் துரோகமும் உருவான இதற்கு உடன்பட்ட லெப்டினன்ட் ரூபன் என்பவர் கருணாவின் உறவினர் மட்டுமல்ல அவருக்கு மிக நெருக்கமானவரும்கூட.

சிங்களப் படையினரை வெற்றிகொண்டு தலைவராக இருப்பிடம் திரும்பிய லெப்டினன்ட் கர்னல் கண்ணன் ஒரு சிங்கள ராணுவத் தளபதியின் உடலில் அபூர்வமான நவீனத் துப்பாக்கியைப் பார்த்து அதை எடுப்பதற்குக் கீழே குனிந்தபொழுது தலையில் சுடப்பட்டு அங்கேயே இறந்தார். சிங்கள ராணுவம் பல கிலோ மீட்டர் தூரம் பின்தங்கி ஓடிவிட்ட பிறகு கண்ணனை யார் சுட்டிருப்பார்கள்? இந்தக் கேள்வி தலைவர் பிரபாகரனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. ராணுவத் தாக்குதலில் தளபதி கண்ணன் கொல்லப்பட்டுவிட்டதாகப் பிரபாகரனுக்குக் கருணா அறிவித்தார்.

லெப்டினன்ட் கர்னல் கண்ணனின் இறப்பில் ஏதோ ‘சதி’ நடந்திருக்கிறது என்பதை அறிந்த பிரபாகரன் ரூபனைத் தன்னை வந்து உடனே பார்க்கும்படி உத்தரவிட்டார். ரூபன் யாரையும் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை. ரூபனுக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது.

மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தில் போராளிகளாலும் மக்களாலும் ‘அம்மான்’ என்னும் சிறப்பு அடைமொழியால் அழைக்கப்பட்ட கருணா இலங்கை ராணுவத்திற்கெதிரான போர்முனைகளில் முதன்மையான போராளியாகப் போற்றப்பட்டார். வீட்டுக்கு ஒருவர் என விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் சேரக் கருணாவை நம்பியே மக்கள் மனமுவந்து தங்கள் பிள்ளைகளை அனுப்பிவைத்தனர்.

1994 - 95இல் முல்லைத் தீவு, ஆனையிறவு ஆகிய இடங்களில் கடும்போர் மூண்டது. ஒவ்வொரு நாளும் வெற்றிச் செய்திகள் வந்தவண்ணமிருந்தன. சிங்கள ராணுவம் முழுபலத்துடன் போரிட்டும் பல டாங்கிகளையும் கவச வாகனங்களையும் பறிகொடுத்தது. ஆனையிறவின் கி9 பிரதான சாலையில் 2002இல் யாழ்ப்பாணம் செல்லும்பொழுது இப்படியான சில கவச வாகனங்கள் சிதிலமடைந்து கிடந்ததை நேரில் பார்த்திருக்கிறேன். இந்தக் கடும்போரில் கருணாவின் படையும் ஜெயந்தன் என்னும் மற்றொரு தளபதியின் 5000 புலிப் படையும் மிகப் பெரிய வெற்றியை ஈட்டின. இவ்வெற்றிக்குப் பிறகு, பிரபாகரனின் மிக நம்பிக்கைக்குரியவராகக் கருணா உருவானார். தன் உடன் பிறந்த தம்பிபோலவே இவரை நடத்தினார் பிரபாகரன். பிரபாகரன் தங்கியிருக்கும் எந்த இடத்திற்கும் எந்த நேரத்திலும் அவரைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கருணாவுக்குக் கிட்டியது.

2002இல் ரனில் விக்கிரமசிங்கே - பிரபாகரன் சமாதானப் பேச்சுவார்த்தை தாய்லாந்தில் நடைபெற இருந்தது. மறுநாள் காலை விமானத்தில் புறப்படுவதற்கு முன் புலிகள் தரப்பில் பேச்சுவார்த்தையில் கலந்துகொள்பவர்களின் ஆலோசனைக் கூட்டம் கிளிநொச்சியில் பிரபாகரன் தலைமையில் இரவு முழுவதும் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்தது. அக்கூட்டத்தில் கருணாவும் இருந்தார்.

A9 சாலையைச் சீர்செய்ய ரூபாய் 600 கோடியை உலக வங்கி மூலம் ஒதுக்கியிருந்தது ஸ்ரீலங்கா. இந்தச் சாலையைச் சீர்ப்படுத்தவும் ஆலோசனைகள் வழங்கவும் நான் கிளிநொச்சிக்குப் போக வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. சமாதான காலமான அந்நேரத்தில் யாரும் என்னோடு வர முடியாது என்று சொல்லிவிட்ட பிறகு, நான் தனியாகவே அங்கே சென்றடைந்தேன். போக்குவரத்துப் பிரச்சினைகளைச் சமாளித்துக் கிளிநொச்சியை அடைந்து அன்றே யாழ்ப்பாணம்வரை செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தேன். ஆனால் அன்றுதான் கிளிநொச்சியில் ரகசிய இடமொன்றில் தாய்லாந்து செல்ல வேண்டிய குழுவின் ஆலோசனைக் கூட்டம் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்ததால் என்னை அங்கே தங்கச்சொல்லிவிட்டார்கள். என் ஆஸ்திரேலிய நண்பர் ஜோய் மகேஸ்வரனும் அந்தத் தாய்லாந்துப் பேச்சுவார்த்தைக் குழுவில் இருக்கிறார் என்பதைத் தெரிவித்தனர். அவர் பின்னிரவு முடிந்தால் என்னைச் சந்திக்க வருவதாகச் செய்தியனுப்பினார். அதிகாலை 2:30 மணிக்கு என்னோடு அந்த கி9 சாலை பற்றிப் பேசுவதற்கு உயர் மட்டக்குழு வந்தது. அவர்கள் உலகச் சாலை அமைப்பின் புதிய முறைகளுக்கு 18 ஆண்டுகள் பின்தங்கியிருந்தார்கள். அது அவர்களின் குற்றமல்ல. 18 ஆண்டுகள் போர்ச்சூழலில் அவர்கள் இந்தச் சாலையமைப்பின் புதிய தொழில்நுட்ப அறிவைப் பெற்றிருந்தால்தான் ஆச்சரியம். அப்பொழுதுதான் கருணாவை எதேச்சையாகச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு ஏற்பட்டது.

அந்த மின்னல் வெட்டு நேரத்தில் என் மனத்திற்கு இவர் ‘சரியான ஆளல்ல’ என்று ஏனோ தோன்றியது. இப்படிப்பட்ட கணிப்புகள் பலமுறை சரியாக இருந்திருக்கின்றன. இம்முறையும் என் அனுமானம் தப்பவில்லை. மறுநாள் நான் யாழ்ப்பாணம் புறப்படும் பொழுது கருணா தாய்லாந்துப் பேச்சுவார்த்தைக் குழுவில் புலிகள் தரப்பில் ராணுவப் பேச்சாளராகப் பிரபாகரனால் நியமிக்கப்பட்டுள்ளதை அறிந்தேன். அதன் பிறகு ஜெனிவா, நார்வே மற்றும் பல இடங்களுக்குக் கருணா, பிரபாகரனின் பிரதிநிதியாகக் கலந்து கொண்டார். இக்காலகட்டத்தில் பிரபாகரனின் மற்றொரு முகம்போலவே கருணா இயங்கினார்.

வெளிநாட்டுப் பேச்சுவார்த்தைகளின்பொழுதே இவருக்கும் சிங்களத் தரப்பு அரசாங்கத்துக்கும் நெருக்கம் ஏற்பட்டது. கொஞ்சங்கொஞ்சமாகக் கருணா அவர்களின் பக்கம் திரும்ப ஆரம்பித்தார். கொழும்பில் ரகசியமாகத் தங்கிய இடங்களில் இவருக்கும் சிங்கள அரசுக்கும் பேரங்கள் நடைபெற்றன. விடுதலை இயக்கத்தை இரண்டாகப் பிரிப்பதே முதல் வேலையாக இவரிடம் தரப்பட்டது. இதற்கு மில்லியன் கணக்கில் பணம் கைமாறியது. இவர் பிற்காலத்தில் லண்டனுக்குச் சென்றதற்கும் இந்தப் பணம் கைமாறியதற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது. ரனில் விக்கிரமசிங்கே ஆட்சியில் மட்டக்களப்பு மாவட்ட நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான செய்யத் அலி ஷாகிர் மௌலானாதான் இந்த இருதரப்புப் பேச்சுவார்த்தையின் நடுநிலை நாயகர்.

இந்நேரத்தில் மற்றொரு தரப்பும் இந்தப் ‘பிரிக்கும்’ பேச்சுவார்த்தையில் முக்கியப் பங்குவகித்தது. இந்திய உளவுப் படைப்பிரிவின் ‘ரா’தான் அது. கருணா அவர்களின் பக்கம் மிக ரகசியமாக நெருங்கியதைப் பிரபாகரன் அறியாமல் போனதுதான் ஆச்சரியம்.

ஆனையிறவு வெற்றி, கருணாவின் அர்ப்பணிப்பு, வேகம் மற்றும் பிரபாகரனிடம் அவர் காட்டிய மரியாதை இவையெல்லாம் இந்தத் திரைக்குப் பின்னே நடந்துகொண்டிருந்த துரோகத்தை அவர் கண்களுக்குப் புலப்படவிடாமல் செய்துவிட்டன. இத்தனைக்கும் கருணா பற்றிப் புலிகளின் உயர்தரப்புத் தலைவர்கள் சிலர் பிரபாகரனிடம் சொன்னபொழுது அதை நம்ப மறுத்து, பொறாமையால், கருணாவின் செல்வாக்குப் பெருகுவதால் அப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்றே அவர் நினைத்தார். ஆனால் அடுத்தடுத்து கருணாவின் நடவடிக்கைகள் வேறுவிதமாக மாறிவருவதை விடுதலைப் புலிகளின் உளவுப் பிரிவுத் தலைவர் பொட்டு அம்மான் பிரபாகரனுக்குத் தெரியப்படுத்தினார். தன்னை விடுதலைப் புலிகளின் உளவுப் பிரிவு கண்காணிக்கிறது என்பதை உணர்ந்த கருணா மிகவும் உஷாராகி மட்டக்களப்பு உளவுப் பிரிவைக் கைதுசெய்து தனக்கெதிரானவர்களைச் சுட்டுத்தள்ளினார்.

இந்த நேரத்தில் பள்ளிக்கூடங்களில் உயர் வகுப்புப் பரிட்சைகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. பிரபாகரன் இதைக் கருத்தில்கொண்டு எந்தக் குழப்பமும் பள்ளி மாணவர்களின் படிப்பைப் பாதித்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகக் கருணாவின் மீதும் அவருடைய சக தோழர்களின் மீதும் நடவடிக்கை எடுக்காமல் பொறுமைகாத்தார். 41 நாட்களுக்குப் பிறகு பரிட்சை முடிந்ததும் மட்டக்களப்பு, அம்பாறை மாவட்டங்களைத் தனது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவந்தார் பிரபாகரன்.

கருணாவின் தம்பி ‘றெஜி’யைப் படைப் பிரிவுக்கும் நிதிப் பொறுப்பாளராகக் குகனேஷ்வரனையும் தொழிற் பொறுப்பாளராக இப்போதைய கிழக்கிலங்கை முதலமைச்சர் பிள்ளையானையும் கருணா நியமித்தார். மாவட்டப் பொறுப்பாளராகத் தனது நம்பிக்கைக்குரிய தீபன் என்பவரை நியமித்தார்.

இதன் பிறகு ‘மக்கள் விடுதலைப் புலிகள்’ என்னும் கட்சியைத் தொடங்கி அதற்குத் தலைவரானதோடு அதை ஒரு அரசியல் கட்சியாகவும் பதிவுசெய்தார். கருணா தொடர்ந்து இலங்கையில் இருக்க முடியாத சூழலில் லண்டன் புறப்படும்பொழுது, கிழக்கிலங்கையில் தேர்தல் வந்தது. ராஜபக்சேயால் பிள்ளையான் முதலமைச்சராக நியமிக்கப்பட்டார். லண்டனிலிருந்து திரும்பியதும் பிள்ளையானுக்கும் கருணாவுக்கும் நிர்வாகப் பிரச்சினைகள் தலைதூக்கின. நிதி மோசடி செய்தார் கருணா என்று அறிக்கைவிட்டு ரகு என்பவரைப் பிள்ளையான் கட்சியின் தலைவராக்கினார். கருணா எப்படி இதை ஏற்றுக்கொள்வார்? கருணாவால் ரகு சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.

காட்டிக்கொடுத்தமைக்குக் கூலியாகப் பணம் மட்டும் கிடைத்தது. பதவி இல்லாமல் கருணாவால் இருக்க முடியவில்லை. கருணாவைத் தனிமைப்படுத்தினால் ஆபத்து என்றுணர்ந்த ராஜபக்சே அவரைப் பாராளுமன்ற உறுப்பினராக நியமித்து இப்பொழுது அமைச்சர் பதவியும் வழங்கியுள்ளார்.

கருணாவுக்கு ஒரு சகோதரர், மூன்று சகோதரிகள். இதில் சகோதரர் ‘றெஜி’ சுட்டுக்கொல்லப்பட்டுவிட்டார். சகோதரிகள் மூவரும் கணவர்மார்களுடன் தாய்லாந்தில் அகதிகளாக உள்ளனர். கருணாவின் மனைவி விடுதலைப் புலிகளின் தளபதிகளுள் ஒருவரான சூசை என்பவரின் சகோதரி. அண்மையில் கடற்புலிகளின் தாக்குதலில் ஒரு சூப்பர் பீரங்கிப் படகை இலங்கைக் கடற்படை இழந்ததும் மற்றொன்று கடும் சேதமுற்றதும் சூசையின் தலைமையில்தான்.

கடந்த கால வரலாற்றில் கருணாவுக்குப் பல விஷயங்கள் சாதகமாகவே அமைந்துவிட்டன. உண்மையில் அம்பாறை, மட்டக்களப்பு மாவட்டங்களுக்குத் தளபதியாக வந்திருக்க வேண்டியவர் குமரப்பா. கொக்கட்டிச்சோலை என்னும் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்திலிருந்து வந்தவர் குமரப்பா. இவர்தான் அந்த மாவட்டத் தளபதியாக இருந்தார். இவர் மனைவி மருத்துவர். கிட்டு, புலேந்திரன் மற்றும் குமரப்பாவோடு 11 தளபதிகள் இந்தியக் கடற்படையால் தடுத்து நிறுத்தப்பட்ட கப்பலில் இருந்தார்கள். இந்தியக் கடற்படை புலிகளின் கப்பலைச் சோதனையிட வந்தபொழுது அதனை வெடிவைத்துத் தகர்க்க அனைவரும் மூழ்கி இறந்தனர். குமரப்பாவும் அதில் இருந்தார். இதன் பிறகே கருணாவிற்கு மட்டக்களப்புக்குத் தளபதியாகும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

பிள்ளையான் முதலமைச்சர் பதவி வகிப்பது கருணாவிற்கு ஏகப்பட்ட எரிச்சலை ஏற்படுத்தியுள்ளது. பிள்ளையான் முதலமைச்சர் பதவிக்கு லாயக்கற்றவர் என்றுகூடப் பகிரங்க அறிக்கைவிட்டார். இருவருக்குமான இந்தப் பதவிப் போராட்டத்தைத் தணிக்கவே ராஜபக்சே கருணாவுக்கு அமைச்சர் பதவி கொடுத்துள்ளார். பிள்ளையான் தனது துணை ராணுவக் குழுவைக் கலைத்துவிட்டு ஆயுதங்களை அரசிடம் ஒப்படைத்துள்ளார். அதுபோலவே தனது 2000 பேர் கொண்ட படையையும் சிங்கள ராணுவத்தோடு இணைத்துவிட்டார் கருணா.

பிரபாகரனின் விடுதலைப் புலிகள் படைக்கும் கருணாவின் விசுவாசப் படைக்கும் நடந்த சண்டைகள் ‘தாயாதி’ச் சண்டைகள். ஆனால் சிங்களப் படையில் இணைந்து கருணாவின் படையில் உள்ளவர்கள் புலிகளுக்கு எதிராக எப்படித் துப்பாக்கி தூக்குவார்கள் என்பதுதான் இப்பொழுதுள்ள மிகப் பெரிய கேள்வி.

கருணாவின் துரோகத் தாவலுக்கு இந்திய ‘ரா’ உளவுப் பிரிவுடன் கூட்டாக வழியமைத்த செய்யது அலி ஷாகிர் மௌலானா இப்பொழுது அமெரிக்கக் குடியுரிமை பெற்று அங்கேயே ஒளிந்து வாழ்கிறார். கருணாவும் பிள்ளையானும் எதிர் எதிர் நிலையில் செயல்படுகிறார்கள். இவர்கள் எங்கே போய் ஒளியப் போகிறார்கள்? கருணாவும் பிள்ளையானும் துரோகத்தால் பெற்ற பணம், பதவி இவர்களைக் காப்பாற்ற உதவுமா? தமிழர்களுக்குச் சிங்கள அரசால் ஏற்பட்ட இன்னல்களைவிடக் கருணா, பிள்ளையான் மூலம் ஏற்பட்டவையே அதிகம். காட்டிக்கொடுப்பதும், கைக்கூலி வாங்குவதும் அதற்குத் தமிழனே காரணமாக இருப்பதும்தான் மிகப் பெரிய துயரம்.

மறைந்த மலேசியக் கவிஞர் கா. பெருமாள் எழுதிய கவிதைதான் எனக்கு இப்பொழுது ஞாபகத்துக்கு வருகிறது.

தமிழனுக்குத் தமிழனே உயிராம் - அந்தத்
தமிழனுக்குத் தமிழனே தூக்குக்கயிறாம்.

-சை. பீர்முகம்மது

Courtesy: http://www.kalachuvadu.com