உயிரினங்களுக்கான அறிவியல் பெயர்கள் இலத்தீன் மொழியில் சூட்டப்படுவது மரபு. இது 1730-களிலேயே உயிரியலாளர் கார்ல் லின்னேயஸ் வகுத்த வழிமுறை. ஓர் உயிரினத்தின் உருவக்கூறுகளைக் குறிக்கும் இலத்தீன் மொழிச் சொல்லுடன், அது கண்டறியப்பட்ட இடத்தின் பெயரையோ, கண்டறிந்த ஆய்வாளரின் பெயரையோ, புகழ்பெற்ற ஒருவரின் பெயரையோ இணைத்து இப்பெயர் சூட்டப்படும். ஆனால், மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையில் புதிதாகக் கண்டறியப்பட்ட இரு தவளைகளுக்கு இம்மரபை மீறி ‘Nasikabatrachus sahyadrensis, Philautus neelanethrus’ என சமற்கிருதப் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டதைக் குற்றம் சாட்டுகிறார் உயிரியல் அறிஞரான க.யோகானந்த்.
இவற்றில் ‘நாசிகா (மூக்கு), சாயாத்ரி (மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை), நீலா(ஊதா), நேத்ரா(கண்) முதலியவை சமற்கிருதப் பெயர்கள். ‘இத்தவளைகளைக் கண்டுபிடித்த இரு ஆய்வாளர்களும் மரபை மீற நினைத்தால், தம் தாய்மொழியான மலையாளத்திலோ, கன்னடத்திலோ, இல்லையெனில் திராவிட மொழிக் குடும்பத்தின் தொன்மை மொழியான தமிழிலோ பெயர் வைத்திருக்கலாமே... ஏன் சமற்கிருதம்’ என வினவும் யோகானந்த், ஏற்கெனவே சிந்து சமவெளி நாகரிகச் சின்னங்களில் இல்லாத உயிரினமான குதிரையை இந்துத்துவவாதிகள் தாமே உருவாக்கிக் காட்டியதைச் சுட்டி நம்மை எச்சரிக்கிறார்.
பண்பாட்டின் மீது முன்னரே தன் ஆதிக்கத்தை நிலைநாட்டியிருக்கும் சமற்கிருதம், மொழியைக் கருவியாக்கி இயற்கை அறிவியலையும் சூழலியலையும் தம் வசப்படுத்த முயல்கிறது. மாற்று மொழிகளை அழுத்தித் தன்னைச் சூழல் மொழியாகக் காட்டிக்கொள்ளும் இம்முயற்சி அபத்தமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதும்கூட என்பதற்குச் சான்றுகள் உள்ளன.
மரங்களைக் காப்பாற்ற அவற்றைக் கட்டித்தழுவிப் போராடிய பழங்குடியினப் பெண்களின் போராட்டம் ‘சிப்கோ’ இயக்கம் என்றழைக்கப்படுகிறது. சிப்கோ என்பது சமற்கிருதத்தின் குழந்தையான இந்தி மொழிச் சொல். ஆனால், இப்போராட்டத்தை நடத்தியதோ பழங்குடியினப் பெண்கள். அவர்களுக்கு ஏது இந்தி? அவர்கள் இப்போராட்டத்துக்கு தங்களின் தாய்மொழியான ‘கார்வால்’ மொழியில் வைத்திருந்த பெயர் ‘அங்கலவாள்த்தா’. இச்சொல்லின் பொருள் ‘தழுவுதல்’. சிப்கோ என்ற இந்தி மொழிச் சொல்லுக்குப் பொருள் ‘ஒட்டிக்கொள்’ என்பதாகும். இராமச்சந்திர குகா கூறும் இவ்வுண்மையில் இருந்து ஒரு பழங்குடி மொழிச் சொல்லை இன்னொரு மொழிச் சொல் கைப்பற்றும்போது பொருள் மட்டுமல்லாது போராட்டத்தின் வரலாறே திரிவதை விளங்கிக்கொள்ளலாம்.
‘இப்படித் திரிந்த வரலாற்றின் ஒரு காட்சியை இமாச்சலப் பிரதேச மாநிலத்தில் காணலாம். அங்குள்ள கான் துறையால் கானகச் சாலையோரங்களில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் விளம்பரப் பலகைகளில், ‘இந்துக்களின் வேத நூல்கள் கூறுகின்றன. மரங்கள் இன்றி மகிழ்ச்சி இல்லை’ என்கிற வரிகள் காணப்படுகின்றன. இவ்விளம்பரம் மரங்களையும் காட்டையும் காப்பதற்காகவே அவதரித்தது இந்து மதம் என்ற பொய்த் தோற்றத்தை தருகிறது. ஆனால், மகாபாரதத்தின் ‘கந்தேவா வனச்சருக்கம்’ பகுதியில் காட்டுயிர்கள் கொல்லப்படுவதும், மரங்களுக்குத் தீ வைக்கப்படுவதும் வீரகாவியப் பண்பாக வருணிக்கப்படுவதுடன் சிந்து, கங்கை சமவெளிப் பகுதிகள் குறித்துப் பதியப்பெற்ற அக்காலத்தில் ‘காடுகள் அழிப்பதற்கானவை’ என்பதே இந்துக்களின் சிந்தனையாக இருந்தது’ என்கிறார் இராமச்சந்திர குகா. இவ்விடத்தில்தான் காட்டுயிர்களுக்குச் சமற்கிருதப் பெயர்கள் சூட்டப்பட்டதை இணைத்துப் பார்க்கவேண்டும்.
‘இந்திய அறிவரங்கில் ‘சமற்கிருத மயமாக்குதல்’ எனும் சொல்லாடல் தொடர்ந்து பயன்படுத்தப்படுகிறது. ‘பாரத’ திருநாட்டில் அனைத்தையும் சமற்கிருத மொழிவழிப்பட்ட பண்பாட்டு ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டு வருவதற்கு மேற்கொள்ளப்படும் முயற்சிகளுக்கு ‘இந்து மானுடவியல்’ அறிஞர்கள் பயன்படுத்துகிற ஒரு பெயர்தான் சமற்கிருதமயமாக்குதல்’ என்கிறார் முனைவர். க. த. திருநாவுக்கரசு. ‘இந்தியப் பண்பாட்டின் தலையூற்றாய் விளங்குவது சமற்கிருத மொழி வழிப்பட்ட பண்பாடு. அதனுடைய தாக்கத்தினாலேயே இந்தியா முழுமையும் நாகரிகமும் பண்பாடும் வளர்ச்சியுறத் தொடங்கியது’ என்று கூறி இச்சொல்லை 1956-ம் ஆண்டில் முதன்முதலில் அறிமுகப்படுத்திய இந்திய மானுடவியல் அறிஞரான முனைவர் எம்.என்.சீனிவாசனின் நோக்கம் தெளிவானது.
‘இனவழிச் சொல்லான ஆரியமயமாக்கல் என்கிற சொல்லைப் பயன்படுத்தாது, சமற்கிருதமய மாக்குதல் என்கிற மொழிவழிச் சொல்லை இவர்கள் தெரிவு செய்வதற்குப் பின்னே ஒரு வரலாறு மறைந்திருக்கிறது. ஆரியர்களே உலகில் ஆளப்பிறந்தவர்கள் என்கிற ‘ஆரியமயமாக்கல்’ சிந்தனையில் வேர்கொண்ட இட்லரின் போர் வெறியால் விளைந்த உயிர்ச்சேதத்தை நாம் அறிவோம். இந்நிகழ்வுக்குப் பின்னர் யுனெஸ்கோ நிறுவனம் ‘இனத்தூய்மைக் கொள்கை’யை முறியடிக்கும் பொருட்டு உலகின் பல பகுதிகளிலும் ‘இனத்தூய்மை என்பது கட்டுக்கதை’ என்கிற தலைப்பில் மாநாடுகளையும் கருத்தரங்குகளையும் நடத்தியது. இதன் தாக்கத்தால் ‘ஆரியம்’ அடக்கிவாசிக்க வேண்டிய நிலைக்கு ஆளான அதேநேரத்தில், தமிழகத்தில் திராவிட இனச் சிந்தனை முளைத்தெழுந்தது. எனவே, இக்காலகட்டத்தில் ஆரியம் இனவழிப் பண்பாட்டை ஒதுக்கி மொழிவழிப் பண்பாட்டைக் கைக்கொள்ளத் தொடங்கியது’ என்கிறார் திருநாவுக்கரசு.
தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும் பழங்குடிகளும் உயர்சாதியினரின் பழக்கவழக்கங்களைப் பின்பற்றுவதன் வழி தம்மை உயர் இனத்தவராக மேல்நிலையாக்கம் செய்யும் முயற்சியைச் சுட்டிக்காட்டவே ‘சமற்கிருத மயமாதல்’ என்கிற சொல் தொடக்கத்தில் பயன்படுத்தப்பட்டது. இது பின்னர் பல்வேறு துறைகளுக்கும் தன்னை விரிவாக்கிக்கொண்டே வந்து தற்காலத்தில் சூழலியல் வரையிலும் வந்து சேர்ந்துள்ளது. ஆனாலும், சமற்கிருதமயமாக்குதல் என்கிற இச்சொல்லை, ஆசிய அறிஞர்கள் ஏற்றுக்கொண்டாலும் மேற்கத்திய அறிஞர்கள் பலர் ஏற்கவில்லை. அவர்கள் இன்றளவும் இதனை ‘பெரிய நெறி’ (Great Tradition) என்றே அழைக்கின்றனர். அதாவது சமற்கிருத வழிப்பட்ட எண்ணப்போக்கும் பண்பாடும் இப்பெயரால் அழைக்கப்பட, சமற்கிருதத்தின் தாக்கத்திற்கு இரையாகாத பிற மொழிகளின் எண்ணப்போக்கும், பண்பாடும் ‘சிறிய நெறி’ (Little Tradition) என்று எதிர்நிறுத்தப்படுகிறது. இச்சிறிய நெறியில்தான் தமிழும் தமிழர்களின் பண்பாடும் உள்ளடங்குகிறது.
தமிழர்கள் பழங்குடிகளைப்போலவே இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்வை வாழ்ந்தவர்கள். இயற்கை வளத்தையும் உயிரின வளத்தையும் வளம்குன்றா முறையில் தமது தேவைக்குப் பயன்படுத்தி வந்ததோடு, தம் பண்பாட்டுச் செயல்கள் வழி அதனைக் காத்து வந்தவர்கள். ‘ஐ.நா. சுற்றுச்சூழல் திட்டம் (UNEP) போன்ற அமைப்புகள் ‘பண்பாட்டு வளம்’ (Cultural Diversity) என்று இதனை அங்கீகரிப்பதற்கு ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இதனைத் தம் வாழ்வாக வாழ்ந்தவர்கள் தமிழர்கள்’ என்கிறார் கு.வி.கிருட்டிணமூர்த்தி.
இவ்வுலகை அல்லது இயற்கையை கடவுளின் சித்தம் என வேதக் கோட்பாடு. போதிப்பதற்கு நேர்மாறாக, ‘நிலம் தீ நீர் வளி விசும்பொடு கலந்த மயக்கம் உலகம்’ என்று அறிவுபூர்வமாக விளக்கியது தொல்காப்பியம். இத்தகைய மேன்மையான தமிழ்நெறி சமற்கிருதமயப்படுவது இழுக்காகும். ‘சமற்கிருதமயமாதல்’ என்கிற சொல் விளக்கத்தின்படி பார்த்தோமெனில், தமிழ் மொழியானது தன் கீழ்மை நிலையிலிருந்து ஆரியமரபின் மேன்நிலைத் தகுதிக்கு வரத் துடிக்கிறது அல்லது தவிக்கிறது என்னும் தவறான பொருளைத் தந்துவிடுகிறது. ஆனால், இயற்கை அறிவியலில் தமிழைப்போலத் தெளிந்த பார்வையோ, அறிவோ கொண்டதல்ல சமற்கிருதம்.
நெருப்பின் எரிக்கும் திறனுக்கும், கடல் நீரின் உப்புத்தன்மைக்கும், நிலவு தேய்ந்து வளரும் காட்சிப்பிழைக்கும் காரணமான அறிவியல் என்னவென்று பள்ளி மாணவர்களும் அறிவர். இவற்றுக்கு மநுசாத்திரம் அளிக்கும் விளக்கம் என்ன தெரியுமா? ‘எந்தப் பிராமணருடைய சாபத்தினாலே அக்கினி எல்லாவற்றையும் சாப்பிடுகிறவனாயும், சமுத்திரம் உப்புத் தண்ணீராயும், சந்திரன் விருத்தி சயம் இரண்டையும் அடைகிறவனாயும் இருக்கிறார்களோ அவர்களைக் கோபிக்கச் செய்த எவன்தான் அழியாமலிருப்பான்’ (மநு - 10:126) தெள்ளிய செய்தி என்னவெனில், குறிப்பிட்ட இனத்தாரைப் பகைத்துக் கொண்டால் மனிதர்கள் மட்டுமல்லாது இயற்கையும் சபிக்கப்படும் அல்லது அழிவுறும் என்பதுதான். என்னே சிறந்த சூழலியல் பார்வை! இயற்கை என்பது கடவுளின் படைப்பு என்பதையும் மீறி அது கடவுளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் அல்ல, அவ்வினத்தாரின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ்தான் இயங்குகிறது என்று இங்கு அறிவிக்கப்படுகிறது.
ஆனால், தொல்காப்பியமோ தனது முதற்பொருளை நிலமும் பொழுதும் என வரையறுத்தது. பாற்கடலில் படுத்திருப்பவரின் கொப்பூழ்க் கொடியிலிருந்து பிறந்தவரோ அல்லது பூசனை செய்யும் இடைத்தரகரோ இங்கு முதற்பொருள் ஆகவில்லை. தொல்காப்பியத்தில் தெய்வம் எங்கே வருகிறது தெரியுமா? முதற்பொருளுக்கும் உரிப்பொருளுக்கும் அடுத்து மூன்றாவதாக வரும் கருப்பொருளில்தான் உணவு, மரம், பறவை, பறை, தொழில், யாழ் போன்ற உயர்திணை மற்றும் அஃறிணைப் பொருட்களுக்கு இணையாக தெய்வம் வைக்கப்படுகிறது. தெய்வத்துக்குத் தமிழ்நெறி தந்திருக்கும் இடம் இதுதான். வேறு வகையில் கூறினால், தமிழுக்கு இயற்கையே முதன்மை. இதனாலேயே இயற்கை குறித்த தமிழ்மொழியின் பார்வை தெளிவாகவும் துல்லியமாகவும் இருந்தது. இத்துல்லிய மொழியினூடே சமற்கிருதத்தோடு ஆங்கிலமும் இணைந்து நிகழ்த்திவரும் ஆதிக்கம் தமிழைச் சிதைத்துவருகிறது
2. ஆங்கிலம் நிகழ்த்தும் அழிவு
அன்றைய காலனிய ஆட்சியாகட்டும் அல்லது இன்றைய கார்ப்பரேட் ஆட்சியாகட்டும்... இரண்டும் வெறும் பொருளாதார மேலாதிக்கம் மட்டுமேயல்ல. பொருளாதார மேலாதிக்கம்தான் பின்னர் பண்பாட்டு மேலாதிக்கமாக உருவெடுக்கும். பண்பாட்டுத் தாக்குதலின் முதல் இலக்காக மொழி அடையாளம் காணப்பட்டு காலனியமயப்பட்ட நாட்டு மக்களின் மொழி அவர்களிடமிருந்து பறிக்கப்படும். கல்வியிலும் கலைகளிலும் ஆதிக்கவாதிகளின் மொழி உள்நுழைக்கப்பட்டு அதைக் கட்டாயமாக்குவதன் வழி, காலனிய நாட்டு மக்களின் தாய்மொழி அவர்களின் உணர்வு நிலையிலிருந்து மெள்ள மெள்ள அகற்றப்பட்டுவிடும். (உணர்வுநிலை என்பது அடிக்கோடிட்டுப் படிக்கவேண்டிய சொல்) மொழியை இழப்பது என்பது அடையாளத்தை இழப்பதன் முற்றிய நிலை. மொழியை இழந்த இனம் தன் பண்பாட்டு வேர்களை இழந்து, தன்னம்பிக்கை இழந்து, அந்நியப் பண்பாட்டு மேலாதிக்கத்துக்கு அடிமையாக்கப்படும். ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தில் இதுதான் நடந்தது.
இதனாலேயே 17 ஆண்டுகாலம் தொடர்ச்சியாக ஆங்கிலத்தில் எழுதிவந்த உலகப்புகழ் பெற்ற கென்ய நாட்டு எழுத்தாளர் கூகி வா தியாங்கோ ஆங்கிலத்தில் எழுதுவதை நிறுத்தி தம் தாய் மொழியான ‘கிக்கூயூ’ மொழியில் எழுதத் தொடங்கினார். காலனிய ஆட்சியின் நோக்கமே, ஒரு நாட்டு மக்களை அவர்தம் மண்ணிலிருந்தும் பண்பாட்டுக் கூறுகளிலிருந்தும் வாழ்விலிருந்தும் அந்நியமாக்கி, தனிமைப்படுத்தி, செயலிழக்கச் செய்து அடிமைப்படுத்துவதுதான்; எனவே, தமது அடையாளங்களை மீட்கவும், வாழ்வையும் நிலத்தையும் மீட்கவுமாகத் தாய்மொழியில் தேர்ச்சிபெறுவதே மக்களின் முதல் தேவை எனக்கூறிய கூகி, அதற்குத் தன்னுடைய பங்களிப்பாகத் தாய்மொழியில் எழுதுதலை மேற்கொண்டார். இவருக்கு இணையாக மொழியின் இலக்கியத்தின் அரசியலை விளங்கச் செய்தவர் வேறு எவரும் இல்லை.
ஆங்கிலம் என்பது வெறுமனே இங்கிலாந்தின் மொழி அல்ல. இது முதலீட்டியத்தின் வினைப்பொருளும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் கருத்துருவுமான உலகமயமாக்கலின் கருவி. இம்மொழியைச் சுரண்டப்படும் நாடுகளின் கல்வி மொழியாக மாற்றுவதில் வெற்றிகண்டிருக்கும் முதலீட்டியம், ஆங்கிலத்தைப் பயிற்று மொழியாகக்கொண்டு பயின்றவர்களுக்கு முதலீட்டியம் உருவாக்கிய நிறுவனங்களில் வேலைவாய்ப்பினை நல்குவதன் வழி, தம் நிலையை மேலும் வலுப்படுத்தியுள்ளது. இப்பொருளாதார மேலாதிக்கம் உருவாக்கும் பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் மக்களிடத்து மனரீதியாகப் பார்வையற்ற தன்மையையும், கேளாத் தன்மையையும் உண்டாக்கிவிடும். எனவேதான் இம்மக்கள் தம் நாட்டில் தாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பதைக்கூட அந்நியர் வந்து கற்றுத்தருவதை அனுமதித்துக் கொண்டிருப்பர். பண்பாட்டு வல்லாதிக்கத்தால் மேற்கத்திய வாழ்வுமுறையை நகலெடுத்து வாழும் போக்கு சுரண்டப்படும் நாட்டு மக்களிடையே அதிகரித்துவருகிறது. இம்முறை மேற்கத்தியமயமாதல் ஆகும். சமற்கிருதமயமாதல், மேற்கத்தியமயமாதல் இரண்டுக்குமே அடிப்படைக் கருவியாக மொழி விளங்குவதை கவனிக்கவும்.
பண்பாட்டு மேலாதிக்கம் ஆங்கிலவழிக் கல்வியினால் நிகழ்வது மட்டுமல்லாது அரைகுறைத் தமிழான தமிங்கிலம் வழியாகவும் நிகழ்கிறது. முன்பு சமற்கிருதத்தின் பாதிப்பான மணிப்பிரவாளம் ஏற்படுத்தியதை விடதமிங்கிலத்தினால் ஏற்பட்டுவரும் தீமைகள் மிகுதி. தற்கால இதழியல் எழுத்திலும், இலக்கிய உருவாக்கத்திலும் இவ்விபத்து தொடர்ந்து நடைபெற்றுவருகிறது. தேய்வழக்குச் சொற்களுக்கு மாற்றாகத் தமிழ்ச்சொற்களைப் புதுக்காமல், அந்நிய மொழிச் சொற்களைப் புகுத்துதல் நடைபெறுகிறது. இது தாய்மொழிக்குள் ஆதிக்க மொழி மேலாதிக்கத்தை அனுமதித்து விடுகிறது. இப்பிழை அறிந்தோ, அறியாமலோ தொடர்ந்து நடைபெற்றுவருகிறது.
இதுவொரு வரலாற்றுப் பிழை என்பதற்கு மணிப்பிரவாளம் சான்று. மேற்கத்திய மயமாதல் என்கிற முனைப்பும் நம் மொழியைப் பலியாக்கிவருகிறது. இச்செயல்பாடு எதிர்காலத்தில் என்னவாக மாறும் என்பதை ‘மொழியியல் அகழாய்வு’ நமக்கு விளக்குகிறது. ‘மொழியியல் அகழாய்வு’ (Linguistic archiology) என்பது ஓர் அறிவியல் துறை. இதன்வழி ஒரு மொழியின் பழைமையை மட்டுமல்லாது அம்மொழியைப் பேசும் மக்களின் இனவரலாற்றையும் ஆய்ந்தறியலாம். ஆனால், மொழிக்கலப்பு இதற்குத் தடையாக மாறுகிறது. எடுத்துக் காட்டாக, ஒரு வாக்கியத்தைப் பார்ப்போம்.
“என்னப்பா, உன் பிசினஸ் நல்லா டெவலப் ஆகுதா? நல்லா ஹார்டுவொர்க் பண்ணினால், உன் பிசினஸில் நல்ல எஃபெக்ட் கிடைக்கும்.”
மேற்கண்ட வாக்கியத்தில் வரும் ஆங்கிலச் சொற்களுக்கான தமிழ்ச் சொற்களாக மாற்றுவோம். பிசினஸ் – தொழில், ஹார்டு வொர்க் – உழைப்பு, டெவலப் – வளர்ச்சி, எஃபெக்ட் – விளைவு.
இந்நான்கு தமிழ்ச் சொற்களையும் மொழியியல் அகழ்வாய்வுக்கு உட்படுத்தி இச்சொற்களின் வேரையும், அதன்வழி வெளிப்படும் வரலாற்றையும் அறிவோம். தொழில் என்ற சொல் தொல்லில் என்கிற சொல்லில் இருந்து கிளைத்ததாகும். தொல் என்பதற்குத் தோண்டு என்பது பொருளாகும். அதாவது தோண்டுதல் தொடர்பான பணியை இது குறிக்கிறது. இதுபோலவே உழைப்பு என்ற சொல்லின் வேர்ச்சொல் உழுதல் தொடர்பான பணியில் சென்று முடியும். வளர்ச்சி என்பது பயிர் வளர்த்தல் தொடர்பான பணியையும், விளைவு என்பது விளைச்சல் தொடர்பான பணியையும் குறிக்கும். ஆக மொத்தமாக இச்சொற்கள் கூறும் செய்தி என்னவெனில் இம்மொழியைப் பேசும் இனம், மனித நாகரிகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே வாழ்ந்துவரும் ஓர் இனம் என்பதாகும்.
மனிதர்கள் தொடக்கத்தில் உணவு சேகரிப்புக் குமுகமாக வாழ்ந்தனர். பின்னரே உணவு உற்பத்திக் குமுகமாக மாறினர் என்பது மானுடவியல் கூறும் வரலாறு. தமிழ் இனமும் தோண்டுதல் பணியில் தொடங்கிய உணவு சேகரிப்புக் குமுக காலம் தொடங்கி இம்மொழியைப் பேசி வரும் ஓரினம் என்ற தொன்மை வரலாறு இச்சொல் வழி அறியக் கிடைக்கிறது. பின்னர் குறிஞ்சி நிலத்தில் ‘தொய்யாது வித்திய துளர்படு துடவை’ என உழாது விதைத்த காலம் தொடங்கி, ‘முழுக் கொழு மூழ்க ஊன்றி’ என அகன்ற கலப்பையால் உழுத மருதநிலக் காலம் வரை வேளாண்மையை விரிவாக்கம் செய்து வாழ்ந்த இனம் எனும் வரலாறும் இச்சொற்களின் பின்னேதான் மறைந்திருக்கிறது. ஆனால், இச்சொற்களை மாற்று மொழிச் சொற்கள் ஆக்கிரமிக்க அனுமதிக்கும்போது, இந்த வரலாறே அழிக்கப்படுகிறது.
‘இலத்தீன் வேர்ச்சொற்களை விட்டுவிட்டால், ஆங்கிலம் தெளிவற்ற மொழியாகிவிடும்’ என்கிற கால்டுவெல் கூற்றை இவ்விடத்தில் நினைவுகொள்ளலாம். நேற்று பிறந்த மொழி தொன்மைமிகு மொழியை அழிக்கவிடலாமா? தன் மொழிக்கு வளமை கூட்ட நினைக்கும் எந்தவொரு நேர்மையான எழுத்தாளரும் இத்திட்டமிட்ட சதிக்கு உடன்பட மாட்டார்.
தமிழ் மிகச்சிறந்த சூழல் மொழி. ஒவ்வொரு சொல்லிலும் நிலவியல் தன்மையும் இனவரலாறும் பிணைந்து கிடக்கின்றன. முன்னர் சமற்கிருதம் நிகழ்த்திய வன்முறையிலிருந்து தமிழ் சற்று மீண்டிருக்கிறது. கால்டுவெல் குறிப்பிட்டதை இங்கு நினைவுகூரலாம். ‘தமிழில் வழங்கிவரும் சமற்கிருதச் சொற்களுள் பெரும்பாலானவற்றையோ முழுவதையுமோ உடனடியாக ஒழித்துவிட முடியும்; ஒழித்தால் தூய்மையும் இனிமையும் மிகுந்த நடையை அம்மொழி பெறும்’ என்று குறிப்பிடுகிறார். சமற்கிருதத்தோடு ஆங்கிலச் சொல்லையும் நீக்கி எழுதுவதிலும், புதிய கலைச் சொற்களை உருவாக்குவதிலும் இன்றைக்குப் பசுமை இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் தம் ஓர்மையைச் செலுத்தி வருகின்றனர். இப்படிப்பட்ட முயற்சிகள்தாம் ஈராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலான போராட்டத்தில் தோல்வி காணாத ஒரு மொழியாக தமிழ் வாழ்ந்து வருவதற்குக் காரணமாக இருக்கிறது.
மொழியும் சுற்றுச்சூழலும்
உலகில் பேசப்படும் ஏழாயிரம் மொழிகளில் நான்கிலொரு பங்கு அழிவுக்குக் காத்திருக்கிறது. பல்லுயிரியச் செறிவைப் போலவே பன்மொழிச் செறிவும் அச்சுறுத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளது. 21% பாலூட்டிகள், 13% பறவைகள், 15% ஊர்வன வகைகள், 30% நீர்நில வாழ்விகளோடு 400 மொழிகளும் விரைவில் அழிவதற்குக் காத்திருக்கின்றன. மொழிக்கும் பல்லுயிரியத்துக்கும் உள்ள தொடர்பை டார்வின் தனது நூலில் பேசியிருக்கிறார். பன்மொழிச் செறிவும் பல்லுயிர்ச் செறிவும் அசாத்தியமான விதத்தில் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்புடையவை என்றும், துருவ மற்றும் பாலைநிலப் பகுதிகளைக்காட்டிலும் செறிவான பல்லுயிரியம் மிக்க வெப்ப மண்டலக் காட்டுப் பகுதிகள்தான் மொழிச்செறிவு மிக்க மண்டலமாக விளங்குகின்றன என்றும் சொல்கிறார் மொழியியல் அறிஞர் ஜொனாதன் லோ (Jonathan Loh).
இப்புவியிலேயே மொழி அடர்த்திமிக்க பகுதி பாப்புவா நியூகினியா தீவு. 4,62,840 ச.கி.மீ. பரப்பளவுள்ள இத்தீவில் 830 மொழிகள் புழங்குகின்றன. அதாவது 558 ச.கி.மீட்டருக்கு ஒரு மொழி புழங்குகிறது. குறிப்பிட்ட சில பகுதிகளில் 200 ச.கி.மீட்டருக்கு ஒரு மொழிகூடப் புழங்குகிறது. இத்தகைய மொழிச் செறிவுமிக்க பகுதி உலகில் வேறெதுவும் இல்லை. இங்கு மட்டும் இத்தனை மொழிகள் குவிந்திருப்பதற்கு இரு காரணங்கள் இருக்கின்றன. முதற் காரணம் ‘காலம்’. பாப்புவா மக்கள் ஏறத்தாழ 40,000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே இந்நிலத்தில் குடியேறிவிட்டனர். வில்லியம் ஏ ஃபோலே (William A. Foley) என்பவரின் கருத்துப்படி ஒரு குறிப்பிட்ட குமுகம் பேசும் ஒரு குறிப்பிட்ட மொழி ஒவ்வோர் ஆயிரம் ஆண்டுக்கும் இரண்டாக உடைகிறது. ஆக 40,000 ஆண்டுகளில் 1,012 மொழிகள் உருவாகிவிடும். இதில் மொழிக்கலப்பும், அழிவுக்குள்ளாகும் மொழிகளும் கணக்கில் கொள்ளப்படவில்லை. இரண்டாவது காரணம், நிலவியல் அமைப்பு. மலைப்பகுதிகள் மொழிகளின் பன்மயத்துக்கு நீண்டகாலக் காரணியாக அமைந்திருப்பதை இவர் குறிப்பிடுகிறார். இதற்கடுத்த காரணியாக தீவு, சதுப்புநிலம், வெப்பமண்டலக் காடுகள் ஆகியவை உள்ளன. இவ்வனைத்துக் கூறுகளும் பாப்புவாவில் உள்ளன.
மொழி என்பது அது பேசப்படும் நிலத்தின் கண்ணாடி. அந்நிலத்தின் சூழலியலை அம்மொழி ஆடிதான் பிரதிபலிக்கிறது. காலூன்றுவதற்கு நிலமற்றுத் திரியும் சமற்கிருதமோ, பல்லுயிரியம் என்றால் என்னவென்றே அறியாத அய்ரோப்பிய மண்டலத்து மொழியான ஆங்கிலமோ இத்தகைய செறிவைத் தம்முள் கொண்டிருக்கவில்லை. எனினும், இவ்விரு மொழிகளும் தமிழ்மொழியை மட்டுமல்லாது நிலத்தின் வரலாற்றையும் சீரழித்துள்ளன. நமது எழுத்தாளுமைகளும் இதற்கு இணங்கியே எழுதி வருகின்றனர். இந்நிலத்தின் சூழலை வேராகக்கொண்ட தமிழ்ச் சொற்களை விடுத்து, வேற்றுநிலப் பண்புகளை வேராகக்கொண்ட அந்நியச் சொற்களைத் திணிக்கையில் நடைபெறும் கோமாளித்தனம் இவர்களால் உணரப்படவே இல்லை.
அனைத்து மொழிகளைப்போலவே ஆங்கிலம், தமிழ் மொழிகளிலுள்ள சொற்களின் உருவாக்கத்தையும் இம்மொழிகள் தோன்றிய பகுதியின் நிலவியலே தீர்மானித்திருக்கிறது. ஆங்கிலம் உருவான இடம் குளிர் மண்டலப்பகுதி. தமிழ் தோன்றியதோ வெப்பமண்டலத்தில். நெடுநாள் குளிரில் வாடும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு வெப்பம் என்பது மகிழ்வைக் கொண்டுவரும். எனவேதான் அவர்கள் வேனிற் காலத்தை (Spring) வரவேற்கிறார்கள். இதற்கு நேர்மாறாக வெப்பமண்டலவாசிகளான தமிழர்கள் நெடுநாள் வெப்பத்தில் வாடுவதால் குளிர்ச்சியைக் கொண்டுவரும் கார்காலத்தை வரவேற்றார்கள். இந்நிலவியல் தன்மையே இவ்விரு மொழிகளின் சொற்களிலும் ஆட்சி செலுத்துகின்றன. இதனாலேயே கடுமையான வெப்பமானது தமிழ் இலக்கியங்களில் கடியப்பட, அய்ரோப்பிய, அமெரிக்க இலக்கியங்களில் அன்புக்கும் பக்திக்கும் மிதவெப்பம் ஒப்பிடப்பட்டு வரவேற்கப்படுவதைச் சுட்டிக் காட்டுகிறார் தனிநாயகம் அடிகள்.
ஒருவரை வரவேற்க ஆங்கிலத்தில் ‘வார்ம் வெல்கம்’ (warm welcome) என்ற சொல்லும், நன்னெஞ்சைக் குறிப்பிட ‘வார்ம் ஹார்ட்’ (warm heart) என்ற சொல்லும் வெப்பத்தோடு ஒப்பிட்டுச் சொல்லப்படுகிறது. தமிழில் இதே பொருளுள்ள சொற்கள் இதற்கு நேர்மாறாக குளிர்மையோடு ஒப்பிடப்பட்டு ‘மனம் குளிர்ந்த வரவேற்பு’, ‘ஈரநெஞ்சம்’ எனக் குறிக்கப்படுகிறது. மழைகொண்டு வரும் கருமுகிலைத் தமிழ் ‘எழிலி’ என வருணிக்க, ஆங்கிலமோ தமது குழந்தைகளுக்கு ‘Rain rain go away’ எனச் சொல்லித்தருகிறது. இப்பின்னணி வடமொழிக்கும் பொருந்தும்.
அய்ரோப்பிய அளவுக்கு இல்லாவிடினும் வடஇந்தியாவும் குளிர்ப்பகுதியே. ஆண்டில் நெடுநாள் குளிர் நிலவும் இங்கு வெப்பமே வரவேற்கப்படுகிறது. இதனால்தான் வேனிற் காலமான வசந்தம் வடபுலத்தில் கொண்டாடப்படுகிறது. நிலவியல் சார்ந்த இந்த அடிப்படை உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் தமிழில் புழங்கும் வசந்தகாலக் கவிதைகள் உண்மையில் எரிச்சலூட்டுகின்றன. இளவேனில் என்கிற தமிழ்ச் சொல்லை ‘வசந்தம்’ என்கிற வடமொழிச் சொல் ஆக்கிரமித்து தவறான பொருளையும் தந்துவருகிறது. கவிதைகளைச் சற்று ஒதுக்கி, அனைவரும் அறிந்த திரைப்படப் பாடல் வரிகளை எடுத்துக்கொள்வோம். ‘வசந்த கால நதிகளிலே வைரமணி நீரலைகள்.’ இப்பாடலை இளவேனிற் காலமான சித்திரை வைகாசியில் நீரற்று வறண்டு கிடக்கும் தமிழகத்தின் ஓர் ஆற்றங்கரையில் நின்று பாடுவதைக் கற்பனை செய்யுங்கள். இதுபோலவே ‘வரவேண்டும் வாழ்க்கையில் வசந்தம்’ என்று கசகசக்கும் கோடை வெயிலைப் போன்றே தன் வாழ்வும் அமைய வரவேற்கும் பாடலாசிரியரை என்னவென்று சொல்வீர்கள்? கவிதைகளிலும்கூட இந்த ‘வசந்த’ அபத்தங்கள் இடம் பெற்றிருப்பதை வாசித்துப் பாருங்கள். தமிழ்நிலத்தில் இல்லாத பருவமான ஆங்கிலத்தின் Autumn என்கிற இலையுதிர் காலத்தின் கதையும் இப்படித்தான். தனியே ஒரு நூல் எழுதும் அளவுக்கு இவ்வாறான அபத்தங்கள் தமிழில் ஏராளமாகக் கொட்டிக்கிடக்கின்றன.
பயிற்றுமொழி வழியாக ஆங்கிலத்தின் தாக்கம் இன்றைய தமிழ்க் குழந்தைகளின் மொழியையும் வெகுவாகப் பாதித்திருக்கிறது. யானையையும் புலியையும் இன்றைய குழந்தைகளுக்கு ‘எலிஃபன்ட், டைகர்’ என்கிற இரு சொற்களைக்கொண்டுதான் அடையாளம் தெரிகிறது. யானையோ புலியோ இல்லாத ஒரு நாட்டின் மொழியே ஆங்கிலம். ஆனால், இம்மொழி யானையும் புலியும் வாழும் தமிழ்நிலத்தைச் சார்ந்த குழந்தைகளின் தாய்மொழியைச் சிதைத்திருப்பது கொடும் நிகழ்வு. புலியைக் குறிக்க, புலி, வேங்கை, உழுவை, மறுவ, வயமா, வயப்புலி, கடுவாய், வாள்வரி, வெல்லுமா, பாய்மா, வியாக்கிரம், வல்லியம், தரக்கு, குயவரி, கொடுவரி, புல் எனத் தமிழில் பல சொற்கள் உள்ளன.
புல் என்றால் புல்லுதல். அதாவது, பொருந்துதல் அல்லது தழுவுதல். புல் என்பது புல்லி ஆக மாறிப் புலியாகத் திரிந்தது. இதற்கு நேரடிப் பொருள் முன் கால்களால் தழுவும் விலங்கு. இது நடத்தைப் பண்புகள் என்கிற அறிவியல் அடிப்படையில் சூட்டப்பட்ட பெயர். ஆங்கிலத்தில் பயிலும் டைகர் என்கிற சொல்லோ பாபிலோனிய ஆறான டைகிரிஸ் எனும் சொல்லிலிருந்து வந்திருக்கலாம் என நம்பப்படுகிறது. அதாவது, ஒரு அய்ரோப்பியர் முதன்முதலில் அங்குதான் அவ்விலங்கைப் பார்த்தார். ஆனால், தமிழ் நிலத்தில் இன்று புலி இருக்க, புலி என்ற சொல்லை மட்டும் காணோம்.
ஆங்கிலச் சொல்லான எலிபன்ட் என்கிற சொல் பழைய ஃப்ரெஞ்ச் மொழியிலிருந்து பிறந்ததா அல்லது இலத்தீன், கிரேக்க மொழியிலிருந்து பிறந்ததா என இன்னும் ஆய்வில் இருக்கையில், தமிழில் இதற்கு யானை, எறும்பி, தும்பி, தூங்கல், தோல், கறையடி, பொங்கடி, உம்பல், வாரணம், ஒருத்தல், வல்விலங்கு, நாகம், கும்பி, நால்வாய், குஞ்சரம், அத்தி, வேழம், உவா, கரி, களிறு, பிடி, கைம்மா, மறமலி, ஆம்பல், கோட்டுமா, கடிவை, புகர்முகம், பகடு, கரிணி, களபம், மருண்மா, தந்தி, வழுவை, கயம், மதகயம், இபம், கும்பி, பூட்கை, புழைக்கை, மதமா, மந்தமா என முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட பெயர்கள் இருக்கின்றன.
இவையனைத்தும் யானையின் உருவமைப்பு, நடத்தைப் பண்புகளின் அடிப்படையில் சூட்டப்பட்ட பெயர்கள். ‘நிகண்டுகளில் யானையின் உடலில் 25 பாகங்களுக்கு மேல் தனிப்பெயர்கள் காணப்படுகின்றன’ என்கிறார் பி.எல்.சாமி. பல்லுயிரியச் செறிவு மிக்க பகுதியில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் அத்தன்மையைத் தம் மொழியிலும் ஏற்றிவைத்தனர். இப்படியாக ஓர் உயிரினத்தைக் குறிக்கப் பல சொற்களைக் கொண்ட ஒரு மொழியை, அவ்வுயிரினத்தைக் குறிக்கச் சொல் ஏதும் சொந்தமாக இல்லாத ஒரு வேற்று மொழி அடித்து வீழ்த்தி வருகிறது. மற்ற சொற்களுக்கும் இது பரவினால், எதிர்காலத்தில் அது மொழியை ஒழித்த பண்பாட்டு மேலாதிக்கமாக மாறிவிடும். கூகி வா தியாங்கோவும் இதைத்தான் தெளிவுபடுத்துகிறார்.
இயற்கை என்பது தொடக்ககால மனிதர்களால் அறிவியல் என்று அறியாமலேயே பயின்றுவரப்பட்ட ஓர் அறிவியல் துறை. தமிழும் அவ்வழி பயின்றதே. ஒரு மலர், மொட்டிலிருந்து மலராக மாறுவதற்குள் அதன் நிலைகளைக் குறிக்க நனை, முகை, அரும்பு, போது, மலர், அலர், வீ எனப் பல சொற்கள் தமிழில் உண்டு. சூழலுக்கு நெருக்கமாக வாழ்ந்ததால்தான் மலரும் நிலைகளைக் கூர்ந்து கவனித்து இப்பெயர்களைச் சூட்ட முடிந்திருக்கிறது. இயற்கை அறிவியலைப் பயின்ற இத்தமிழர்கள் ‘மெய்யின் வழியது உயிர் தோன்றும் நிலையே’ எனச் சூழல் மண்டலத்தை உயிர்த்தன்மை உடையதாக வரையறுத்தனர், ஐந்திணைகளையும் ஓர் அமைவாகப் பதிவுசெய்தனர். பல்லுயிர்ச் செறிவற்ற நிலத்தில் பிறந்த ஆங்கில மொழிவழித் தோன்றிய பண்பாடோ சூழல்மண்டலத்தை உயிரற்ற அமைப்பாகக் கருதியது. இத்தகைய பண்பாட்டின் துணைப்பொருளாக விளைந்த இதன் தொழில்நுட்பங்கள் இயற்கையின் உயிர்த்தன்மை அறியாது அதனை அழித்துத் தாம் வாழ முற்பட்டன. இக்கருத்தாக்கம் தமிழர்கள் மீதும் ஆதிக்கம் செலுத்தியிருப்பதன் விளைவே இன்றைய தமிழ்நிலத்தின் சுற்றுச்சூழல் சீர்கேடு.
ஏற்கெனவே இயற்கை அறிவியல் உள்ளிட்ட குறித்த கலைச்சொற்கள் விரவிக்கிடக்கும் மொழியாகத் தமிழ் திகழ்கிறது. அறிவியல் இன்று விரிவாகக் கிளைபிரித்து வளரும்போது, மொழிக்கு மேன்மேலும் பல கலைச்சொற்கள் தேவைப்படுகின்றன. தமிழ் பசுமை இலக்கியத்தின் மறுமலர்ச்சி நிறைய தமிழ்ச் சொற்களைப் புதுக்கியும், புதிய கலைச்சொற்களை உருவாக்கியும் மொழிக்குப் பங்களித்து வருகிறது. தூய இலக்கியவாதிகள் செய்யத் தவறிய இச்செயலைப் பசுமை இலக்கியம் செய்துவருவதோடு அச்சொற்களைப் பொதுவெளிப் புழக்கத்துக்கும் கொண்டுவந்து வெற்றி கண்டிருக்கிறது.
-நக்கீரன்
விகடன் தடம். டிசம்பர் 2016
